کاریزما فقط یک ویژگی ذاتی نیست؛ میتوان آن را یاد گرفت.
پژوهشها نشان میدهند افراد از نظر اجتماعی زمانی جذابتر میشوند که میان دو رفتار تعادل ایجاد کنند:
۱. گرمی: به دیگران توجه کنید، به حرفهایشان علاقه نشان دهید و کاری کنید احساس کنند دیده میشوند.
۲. کنشگری: از صحبت کردن، بیان نظر، آغاز گفتوگو و حضور در جمع نترسید.
فقط درباره خودتان صحبت کنید، خستهکننده میشوید.
فقط شنونده بمانید، ممکن است دیده نشوید.
جذابیت اجتماعی در نقطه تعادل شکل میگیرد: دیگران را ببینید و اجازه دهید خودتان نیز دیده شوید.
عنوان اصلی: دو رفتاری که شما را از نظر اجتماعی جذاب میکند
نویسنده: فرانچسکا تیگینیان
منبع: بیگتینک
تاریخ انتشار: ۲۱ اوت ۲۰۲۶
موضوع: جذابیت اجتماعی، کاریزما، رفتار اجتماعی، اعتمادبهنفس، روابط بینفردی و رهبری
منبع اصلی: بیگتینک
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) – کاریزما ویژگی ثابتی نیست که فقط افراد خوششانس از آن برخوردار باشند؛ بلکه مجموعهای از رفتارهای قابل یادگیری است.
فرانچسکا تیگینیان در این مقاله با تکیه بر پژوهشهای علمی درباره کاریزما و رفتار اجتماعی، توضیح میدهد که جذابیت اجتماعی بیش از آنکه به شخصیت ذاتی افراد وابسته باشد، به نحوه حضور آنها در تعاملات اجتماعی مربوط است.
او برای توضیح موضوع، تجربهای را از یک فضای کار اشتراکی در لندن روایت میکند؛ جایی که سه مرد با سه شیوه متفاوت در یک گفتوگوی گروهی حضور داشتند.
نفر اول دائماً درباره خودش صحبت میکرد و داستانهای دیگران را به فرصتی برای تعریف داستانی درباره خودش تبدیل میکرد. نفر دوم گرم و خوشبرخورد بود، اما تنها زمانی صحبت میکرد که دیگران او را وارد گفتوگو میکردند.
نفر سوم اما متفاوت بود. او هم سؤال میپرسید و فرصت صحبت را به دیگران میداد و هم بدون تردید داستانهای خودش را تعریف میکرد. نتیجه این بود که توجه گروه مرتب به سمت او بازمیگشت.
این مشاهده، به گفته نویسنده، با یافتههای پژوهشی درباره دو بُعد اصلی جذابیت اجتماعی مطابقت دارد: گرمی و کنشگری.
گرمی به معنای رفتار دوستانه، خیرخواهانه و توجه واقعی به دیگران است. کنشگری نیز به اعتمادبهنفس، قاطعیت و آمادگی برای حضور فعال در تعامل اشاره دارد.
پژوهشهای مورد اشاره نشان میدهند گرمی نقش مهمی در دوستداشتنی شدن افراد دارد. انسانها زمانی که احساس کنند فرد مقابل نیت خوبی دارد، راحتتر به او اعتماد میکنند.
اما گرمی بهتنهایی برای جذابیت اجتماعی کافی نیست.
فردی که همیشه منتظر میماند دیگران با او صحبت کنند، ممکن است مؤدب و خوشایند باشد، اما لزوماً توجه دیگران را به خود جلب نمیکند.
در سوی دیگر، فردی که دائماً فضای گفتوگو را در اختیار میگیرد و درباره خودش صحبت میکند، ممکن است اعتمادبهنفس داشته باشد، اما اگر توجه او هرگز به دیگران بازنگردد، رفتارش بهتدریج خستهکننده خواهد شد.
به همین دلیل، جذابیت اجتماعی در نقطه تلاقی این دو ویژگی شکل میگیرد.
گرمی باعث میشود دوستداشتنی باشید؛ کنشگری باعث میشود دیده شوید.
یکی از پژوهشهای مورد اشاره در مقاله، «فرضیه پرگویی» درباره رهبری است. در این پژوهش مشخص شد افرادی که بیشتر در گروه صحبت میکنند، صرفنظر از هوش یا ویژگیهای شخصیتیشان، بیشتر بهعنوان رهبر شناخته میشوند.
این یافته نشان میدهد دیگران برای ارزیابی جایگاه اجتماعی یک فرد، همیشه به توانایی واقعی او دسترسی ندارند و بنابراین از نشانههای رفتاری مانند اعتمادبهنفس و قاطعیت استفاده میکنند.
با این حال، صرف صحبت کردن بیشتر، فرد را کاریزماتیک نمیکند.
کنشگری بدون گرمی، فرد را به کسی تبدیل میکند که شاید دیده و حتی تحسین شود، اما الزاماً دوستداشتنی نیست.
در مقابل، گرمی بدون کنشگری ممکن است فردی را دوستداشتنی اما کماثر و کمتر دیدهشده نشان دهد.
بنابراین، راز جذابیت اجتماعی در ایجاد تعادل میان این دو رفتار است.
فرد کاریزماتیک کسی نیست که الزاماً بامزهترین، پرحرفترین یا باهوشترین فرد جمع باشد. او کسی است که با اعتمادبهنفس حضور دارد، دیگران را میبیند، به آنها فرصت صحبت میدهد و در عین حال از بیان دیدگاهها و داستانهای خودش نیز پرهیز نمیکند.
در نهایت، پیام اصلی مقاله ساده است:
جذابیت اجتماعی به داشتن یک زندگی خارقالعاده یا شخصیتی دستنیافتنی وابسته نیست.
جذابیت اجتماعی یعنی کاری کنید دیگران احساس کنند دیده میشوند، در حالی که به خودتان نیز اجازه میدهید دیده شوید.