کمتر بحث کنیم، بیشتر گفتوگو کنیم
جفرسون فیشر، وکیل و متخصص ارتباطات، معتقد است هدف گفتوگوهای دشوار نباید پیروز شدن باشد؛ بلکه باید ایجاد ارتباط، کاهش تنش و رسیدن به درک متقابل باشد.
از نگاه او، برای مدیریت بهتر تعارض باید:
🔹 واکنشهای خود را کنترل کنیم.
🔹 کلمات را با دقت انتخاب کنیم.
🔹 با اعتمادبهنفس صحبت کنیم.
🔹 یاد بگیریم محترمانه «نه» بگوییم.
🔹 پیش از واکنش، از خود بپرسیم: «آیا ارزشش را دارد؟»
🔹 مشکلات و دشواریهای خود را صادقانه به اشتراک بگذاریم.
🔹 برای گفتوگوهای مهم، زمان مناسبی انتخاب کنیم.
🔹 بهجای تلاش برای پیروز شدن، بر ایجاد ارتباط تمرکز کنیم.
ارتباط مؤثر یعنی کنترل، اعتمادبهنفس و ارتباط انسانی؛ نه برنده شدن در هر بحث.
عنوان اصلی: چگونه کمتر بحث کنیم و بیشتر صحبت کنیم
عنوان دوره: کلاس تخصصی «چگونه کمتر بحث کنیم و بیشتر گفتوگو کنیم»
مدرس: جفرسون فیشر، وکیل و متخصص ارتباطات و مدیریت تعارض
نویسنده/ناشر: بیگتینک
تاریخ انتشار: ۱۹ اوت ۲۰۲۶
منبع: بیگتینک
نوع محتوا: معرفی یک کلاس آموزشی تخصصی درباره ارتباط مؤثر، گفتوگوهای دشوار و مدیریت تعارض
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) –
گفتوگوهای دشوار بخش جداییناپذیر زندگی حرفهای و شخصی هستند؛ از اختلافنظر درباره تصمیمهای کاری گرفته تا مسئولیتهای خانوادگی و روابط بینفردی. با این حال، همه اختلافنظرها نباید به مشاجره تبدیل شوند.
جفرسون فیشر، وکیل دادگستری، در کلاس آموزشی جدید بیگتینک با عنوان «چگونه کمتر بحث کنیم و بیشتر گفتوگو کنیم»، رویکردی متفاوت برای مدیریت تعارض ارائه میکند. او بر این باور است که گفتوگوی مؤثر بیش از آنکه به پیروز شدن در بحث وابسته باشد، به کنترل واکنشها، انتخاب دقیق کلمات، اعتمادبهنفس و ایجاد ارتباط با دیگران بستگی دارد.
فیشر سالها تجربه فعالیت در محیط پراسترس حقوقی و دادگاه را برای توسعه مهارتهای متقاعدسازی و مدیریت تعارض به کار گرفته است. از نگاه او، بسیاری از رفتارهایی که در لحظه اختلافنظر طبیعی به نظر میرسند، در عمل میتوانند شرایط را پیچیدهتر کنند.
یکی از نکات مهم این رویکرد، مدیریت واکنشهای شخصی است. یک اظهار نظر تدافعی میتواند گفتوگویی ساده را به مشاجره تبدیل کند. بنابراین، پیش از آنکه تلاش کنیم رفتار طرف مقابل را تغییر دهیم، باید بتوانیم واکنش خودمان را مدیریت کنیم.
موضوع دیگر، انتخاب آگاهانه کلمات است. در شرایط تنشآمیز، نحوه بیان یک موضوع میتواند به اندازه خود موضوع اهمیت داشته باشد. استفاده از زبان مناسب میتواند از شکلگیری حالت تدافعی جلوگیری کند و مسیر گفتوگو را سازنده نگه دارد.
فیشر همچنین بر اعتمادبهنفس در گفتوگو تأکید میکند. از نظر او، اعتمادبهنفس صرفاً به معنای بلندتر یا قاطعتر صحبت کردن نیست؛ بلکه به توانایی بیان روشن دیدگاهها بدون گرفتار شدن در تردید و توضیحات غیرضروری مربوط میشود.
یکی دیگر از مهارتهای مورد تأکید او، توانایی «نه» گفتن است. بسیاری از افراد زمانی که نمیتوانند یا نمیخواهند کاری را انجام دهند، بهجای یک پاسخ روشن، توضیحات طولانی ارائه میکنند. این توضیحات ممکن است باعث شوند پاسخ «نه» قابل مذاکره به نظر برسد. فیشر پیشنهاد میکند پاسخ منفی، در صورت لزوم، روشن و مستقل بیان شود.
او همچنین یک پرسش مهم را برای پیش از واکنش مطرح میکند: «آیا ارزشش را دارد؟» این فیلتر میتواند به افراد کمک کند پیش از ورود به بحث، مکث کنند و بسنجند که آیا موضوع واقعاً ارزش صرف انرژی و ایجاد تنش را دارد یا خیر.
از سوی دیگر، فیشر معتقد است ارتباط انسانی باید در مرکز گفتوگوهای دشوار قرار گیرد. انسانها صرفاً از طریق رقابت رشد نمیکنند؛ بلکه ارتباط و پیوند با دیگران نقش مهمی در زندگی آنها دارد. بنابراین، حتی در شرایط اختلاف نیز میتوان گفتوگو را به شکلی پیش برد که به جای افزایش فاصله، زمینه ایجاد ارتباط را فراهم کند.
بیان صادقانه دشواریها نیز میتواند به ایجاد ارتباط کمک کند. به اعتقاد فیشر، نشان دادن چالشها و مشکلات شخصی لزوماً نشانه ضعف نیست؛ بلکه میتواند موجب افزایش صمیمیت، اعتبار و احساس مشترک میان افراد شود.
در نهایت، یکی از نکات مهم این کلاس، انتخاب زمان مناسب برای گفتوگوهای مهم است. همیشه بهترین زمان برای مطرح کردن یک موضوع جدی، همان لحظهای نیست که مسئله ایجاد شده است. انتخاب زمان مناسب میتواند به اندازه انتخاب واژههای مناسب در نتیجه گفتوگو تأثیرگذار باشد.
رویکرد جفرسون فیشر در مجموع بر یک اصل ساده استوار است: هدف گفتوگو نباید همیشه پیروز شدن باشد. همانطور که تلاش بیش از حد برای باز کردن گره یک زنجیر ظریف میتواند آن را محکمتر کند، فشار بیش از حد در یک بحث نیز ممکن است تعارض را تشدید کند.
بنابراین، برای داشتن گفتوگوهای مؤثرتر باید به جای تمرکز بر برنده شدن، بر کنترل خود، انتخاب کلمات، اعتمادبهنفس، زمانبندی مناسب و ایجاد ارتباط تمرکز کرد.
این مهارتها نهتنها در روابط شخصی، بلکه در محیطهای کاری، مدیریت، مذاکره، ارتباطات سازمانی و روابط عمومی نیز اهمیت ویژهای دارند؛ زیرا بسیاری از موقعیتهای حرفهای نیازمند توانایی گفتوگو در شرایط اختلاف و فشار هستند.