شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) – امروز که دیگر در روابط عمومی نیستم، وقتی به آن سالها فکر میکنم، بیشتر از هر چیز یاد خبرنگارها میافتم؛
یاد تماسها، پیگیریها، درخواستهای مصاحبه، خبر، عکس و گاهی هم گلایهها.
رابطه روابط عمومی و خبرنگار همیشه ساده نبود.
خیلی وقتها بودجهای برای کار رسانهای نداشتیم، اما انتظار میرفت خبرها دیده شوند.
گاهی خبرنگاری برای مصاحبه پیگیر بود و مدیر تمایلی به صحبتکردن نداشت.
گاهی هم خبری منتشر میشد و تلفن من زنگ میخورد:
«این خبر چرا اینطوری منتشر شده؟»
و من میماندم میان دو طرف ماجرا.
نه میخواستم رابطهام با خبرنگار خراب شود، نه میتوانستم حرف مدیر را نادیده بگیرم.
گاهی با رودربایستی زنگ میزدم و میگفتم:
«اگر امکانش هست، این بخش خبر یه مقدار تعدیل بشه… مدیرمون نسبت بهش حساس شده.»
گفتن این جملهها آسان نبود؛ شنیدنش هم حتماً برای خبرنگار آسان نبود.
گاهی خبرنگار درست نوشته بود، اما مدیر ملاحظاتی داشت که از بیرون دیده نمیشد.
گاهی هم خبرنگار عجله داشت، مهلت انتشار داشت، جواب میخواست و حق داشت پیگیری کند.
روابط عمومی خیلی وقتها دقیقاً وسط همین نقطه میایستد؛
میان خواسته مدیر، پیگیری خبرنگار، محدودیتهای سازمان و واقعیتی که قرار است روایت شود.
آن سالها برای من فقط سالهای خبرنویسی و هماهنگی مصاحبه نبود؛
بیشتر از آن، سالهای یاد گرفتن آدمها بود.
یاد گرفتم خبرنگار فقط کسی نیست که سؤال میپرسد یا خبر مینویسد؛
او هم ممکن است خسته باشد، تحت فشار باشد و برای گرفتن یک پاسخ، چند بار تماس بگیرد.
یاد گرفتم مدیر هم همیشه از سر بیتوجهی مخالفت نمیکند؛
گاهی نگران است، گاهی ملاحظهای دارد و گاهی نمیداند سکوتش کار را برای چند نفر سختتر میکند.
حالا که از آن فضا فاصله گرفتهام، قدر بعضی از خبرنگارها را بیشتر میدانم؛
آنهایی که شرایط را میفهمیدند، صبر میکردند و گاهی آنقدر پیگیر میشدند که ما هم مجبور شویم دقیقتر پاسخ بدهیم.
برای من روز خبرنگار فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛
یادآور سالهایی است که بخشی از زندگی کاریام با رسانه و خبرنگار گذشت؛ سالهایی نه همیشه آسان، اما پر از تجربه.
به همه خبرنگارانی که در این سالها همراه بودند، پرسیدند، پیگیری کردند، صبر کردند و گاهی ما را وادار کردند بهتر کار کنیم، خسته نباشید میگویم.
روز خبرنگار مبارک.
به احترام همه خبرنگارانی که در این سالها همراه بودند؛
آنهایی که خبر را فقط برای پر کردن صفحه نمیخواستند،
بلکه برای دیدهشدن حقیقت و روایت درست اتفاقات تلاش میکردند.