تجربه یک کارآموز ۲۱ ساله نشان میدهد که درآمد ۲۰ دلار در ساعت و حداکثر ۲۴ ساعت کار در هفته، بدون حمایت مالی خانواده، برای پوشش هزینههای زندگی در نیویورک بسیار محدود است.
این تجربه همچنین تصویری از وظایف کارآموزان روابط عمومی، استفاده از هوش مصنوعی، هزینه حملونقل و تغییر نگاه نسل جوان به محیط کار ارائه میکند.
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) – لولا، دانشجوی ۲۱ ساله سال آخر دانشگاه، تابستان امسال بهعنوان کارآموز کسبوکار و استراتژی خلاق در یک شرکت روابطعمومی بوتیک در نیویورک فعالیت میکند. او ساعتی ۲۰ دلار دستمزد میگیرد و هفتهای ۲۴ ساعت کار میکند؛ یعنی درآمد هفتگی او ۴۸۰ دلار است.
او پیش از رسیدن به این موقعیت، چهار دوره کارآموزی مختلف را تجربه کرده است؛ از ارتباطات داخلی در یک شرکت مالی گرفته تا فعالیت در تیم روابطعمومی یک کمپین شهرداری نیویورک و سپس یک شرکت مشاورهای بزرگ. آخرین تجربه برای او دشوار بود و با وجود تلاش زیاد، در پایان پیشنهاد استخدام تماموقت دریافت نکرد.
با این حال، لولا روابطعمومی را کنار نگذاشت. حضور در یک آژانس کوچکتر در نیویورک به او نشان داد که محیط کاری و حمایت تیم میتواند تجربه کارآموزی را به شکل چشمگیری تغییر دهد.
تجربه واقعی کارآموزی در روابطعمومی
بخش مهمی از فعالیت لولا به ایدهپردازی برای کمپینها، تحقیق درباره مشتریان بالقوه و آمادهسازی طرحهای اولیه اختصاص دارد. او در تهیه ارائههای پیشنهادی برای پاسخ به درخواستهای پیشنهاد مشارکت میکند و روی ایدههای کمپین، رویدادها و پیشنهادهای اینفلوئنسری کار میکند.
او در کنار این فعالیتها، همراه یکی دیگر از کارآموزان روی پروژهای مبتنی بر هوش مصنوعی کار میکند که هدف آن خودکارسازی بخشی از فرایند صدور فاکتور، از جمعآوری فاکتورها و تبدیل آنها به PDF تا ارسال ایمیل برای مشتریان است.
درآمد محدود، هزینههای سنگین
لولا حداکثر ۲۴ ساعت در هفته کار میکند و ساعتی ۲۰ دلار درآمد دارد. او درآمد دیگری ندارد و محل کار نیز کمکهزینهای برای مسکن یا حملونقل پرداخت نمیکند.
با این حال، زندگی او در تابستان تحت تأثیر حمایت خانواده قرار دارد؛ زیرا همراه والدینش در نیوجرسی زندگی میکند و بخشی از هزینههای زندگی و تحصیل او توسط والدین تأمین میشود.
هزینههای ماهانه اعلامشده او شامل ۸۷.۵۰ دلار برای تلفن، حدود ۳۴۰ دلار برای حملونقل، ۱۲۰ دلار برای اشتراک و کلاسهای تناسب اندام، ۱۰۰۰ دلار پسانداز، حدود ۵۰ دلار برای سرگرمی و ۸۰ دلار خرید است. اجاره او نیز صفر دلار است.
مجموع هزینه ماهانه اعلامشده: ۱۹۶۱.۵۰ دلار.
حملونقل یکی از مهمترین هزینههای اوست. رفتوآمد میان نیوجرسی و نیویورک گاهی چنان هزینهبر است که تقریباً معادل یک ساعت دستمزد او تمام میشود.
در یک هفته نیز لولا ۵۴۵.۳۳ دلار هزینه کرده است؛ ۱۴۱.۲۵ دلار برای غذا و نوشیدنی، ۲۸۸.۱۶ دلار برای حملونقل، ۳۶ دلار برای خرید، ۵۷ دلار برای بهداشت و سلامت و ۲۱.۹۲ دلار برای مراقبت از پوست و آرایش.
بزرگترین هزینه هفته او ۷۲.۵۰ دلار بابت سهمش از هزینه اوبر پس از یک رویداد شبکهسازی در بروکلین بود.
آیا کارآموزی برای همه قابل دسترس است؟
از نگاه لولا، پاسخ منفی است.
درآمد ۲۰ دلار در ساعت با سقف ۲۴ ساعت کار هفتگی، طی دو ماه حدود ۳۸۴۰ دلار پیش از مالیات ایجاد میکند؛ رقمی که در شهری مانند نیویورک بهسختی میتواند هزینههای اصلی زندگی را پوشش دهد.
تجربه او نشان میدهد که فرصتهای حرفهای، حتی زمانی که دستمزد دریافت میکنند، الزاماً برای همه جوانان از نظر اقتصادی قابل دسترس نیستند. هزینه مسکن، حملونقل و سایر مخارج میتواند بخش قابل توجهی از درآمد کارآموز را از بین ببرد.
در این میان، حمایت خانواده به عاملی تعیینکننده تبدیل میشود؛ عاملی که میتواند امکان حضور یک جوان در بازار کار حرفهای را فراهم کند یا مانع آن شود.
نسل جوان و محیط کار
لولا همچنین نگاه متفاوتی به مفهوم بهرهوری دارد. او معتقد است وقفههای کوتاه در طول روز کاری لزوماً نشانه کمکاری نیستند و حتی میتوانند کیفیت عملکرد را افزایش دهند.
از دید او، محیط کاری مؤثر محیطی نیست که کارکنان را دائماً پشت میز نگه دارد؛ بلکه انعطافپذیری میتواند به افراد کمک کند عملکرد بهتری داشته باشند.
هدفی برای آینده
هدف مالی لولا این است که پس از فارغالتحصیلی بتواند دستکم یک سال در نیویورک زندگی کند. او هر ماه ۱۰۰۰ دلار پسانداز میکند و امیدوار است تا زمان فارغالتحصیلی ۱۰ هزار دلار ذخیره داشته باشد.
او تجربه کارآموزی را بخشی از مسیر حرفهای خود میداند و معتقد است موفقیت در روابطعمومی و رسانه الزاماً از یک مسیر مشخص نمیگذرد. فریلنسری، مشاوره، تولید محتوا و راهاندازی کسبوکار در کنار یک شغل سنتی، از جمله مسیرهای دیگری هستند که میتوانند به آینده حرفهای جوانان کمک کنند.
داستان لولا در نهایت فراتر از یک روایت شخصی درباره درآمد و هزینه است؛ این تجربه تصویری از اقتصاد ورود نسل جوان به حرفه روابطعمومی ارائه میدهد؛ جایی که دستمزد، هزینه زندگی، حمایت خانواده، مهارتهای جدید و حتی هوش مصنوعی در کنار یکدیگر مسیر ورود به بازار کار را شکل میدهند.
نویسنده: می-آن چان (Mi-Anne Chan)
تاریخ انتشار: ۳۱ اوت ۲۰۲۶
منبع: Teen Vogue
منبع فارسی: شارا