کدنویسی شهودی با هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ به یکی از مهمترین روندهای فناوری مصرفی تبدیل شده است.
در این الگو، کاربران عادی و غیرمتخصص میتوانند با کمک مدلهای پیشرفته، ابزارهایی شخصی و کاربردی برای نیازهای روزمره خود طراحی کنند.
این گزارش با روایت تجربه افرادی مانند شایان میرزازاده و جین اینگرام-رابرتس نشان میدهد که هوش مصنوعی دیگر فقط ابزاری برای شرکتهای بزرگ یا برنامهنویسان حرفهای نیست، بلکه به بستری در دسترس برای ساخت راهحلهای کوچک اما مؤثر در زندگی واقعی تبدیل شده است.
رشد این روند از نوامبر ۲۰۲۵ شدت گرفت؛ زمانی که مدلهای جدید توانستند مستقلتر کدنویسی کنند، خطاها را تشخیص دهند و خودشان اشکالزدایی را پیش ببرند.
نتیجه این تحول، گسترش فناوریای است که نه ترسناک و ویرانگر، بلکه مفید، شخصی، سرگرمکننده و نزدیک به نیازهای واقعی مردم است.
نکات کلیدی
- حدود یکسوم آمریکاییها چند بار در هفته از هوش مصنوعی استفاده میکنند.
- کدنویسی شهودی به افراد غیرمتخصص امکان میدهد بدون دانش عمیق فنی، ابزار و برنامه بسازند.
- شایان میرزازاده پس از ۲ بار مردودی در علوم رایانه، اکنون با کمک هوش مصنوعی برای مسائل روزمره برنامه طراحی میکند.
- پروژه «سیتبی» برای چیدمان صندلی مهمانان عروسی، تاکنون بیش از ۲۰۰ کاربر داشته است.
- نقطه جهش این روند از نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شد؛ زمانی که مدلهای هوش مصنوعی توانستند مستقلتر کدنویسی و اشکالزدایی کنند.
نویسنده: جولیانا کاپلان
تاریخ انتشار: ۳۱ مه ۲۰۲۶
منبع: بیزنس اینسایدر
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) || هر بار که میبینم کسی در مترو یا فروشگاه مواد غذایی، چتجیپیتی را باز میکند، اندکی احساس نگرانی به من دست میدهد. با خودم میگویم حتماً بسیاری از پرسشهای ساده ما را میتوان با کمی فکر کردن، یا با یک جستوجو که اطلاعاتی برای ارزیابی انتقادی در اختیارمان بگذارد، پاسخ داد.
با این حال، بیشتر شواهد نشان میدهد که احتمالاً من از زمانه عقب ماندهام. حدود یکسوم آمریکاییها چند بار در هفته با هوش مصنوعی تعامل دارند. افراد زیادی که برایشان احترام قائلم، از این فناوری به شیوههایی جالب و خلاقانه استفاده میکنند، و استفاده پایه از هوش مصنوعی اکنون به بخشی از واقعیت زندگی روزمره تبدیل شده است.
وقتی به من مأموریت داده شد روی پروژهای درباره رشد «کدنویسی شهودی» کار کنم، همان تردید همیشگی را داشتم. منظور از این اصطلاح، استفاده افراد غیر برنامهنویس از برنامههای هوش مصنوعی برای ساخت نرمافزار و ابزارهای کاربردی است. اما چیزی که کشف کردم، گروهی از افراد در سنین و حرفههای مختلف بود که با شور و لذتی ساده و صمیمی مشغول این کار بودند؛ و در عین حال، تصویری از این ارائه میکردند که هوش مصنوعی چگونه میتواند زندگی مردم عادی را به شکلی معنادار بهتر کند. کدنویسی شهودی، نه منشأ فرسودگی ذهنی بود و نه تصویر تمامعیار از یک نظم اقتصادی جدید که همهچیز را فتح کند. بیشتر شبیه روزهایی بود که کسی برای صفحه شخصی خود، یک قالب سفارشی طراحی میکرد؛ نوعی فناوری مفید و قابلفهم برای آدمهای معمولی.
شایان میرزازاده در دوران دانشگاه، ۲ بار در درس علوم رایانه مردود شد. اکنون، ۱ دهه بعد، این مدیر حساب ۳۱ ساله با کدنویسی شهودی، برای مشکلات محیط کار و خانه راهحل میسازد؛ از جمله یک برنامه برای کمک به نامزدش تا تمرینهای پیلاتس خود را پیگیری کند. همکار او و همراهش در این ماجراجویی جانبی، جین اینگرام-رابرتس، نیز برنامهای شبیه لیگهای خیالی برای برنامه تلویزیونی «برادر بزرگ» ساخته است. بزرگترین و تازهترین پروژه مشترک آنها «سیتبی» نام دارد؛ وبسایتی برای طراحی نقشه چیدمان صندلی مهمانان در مراسم عروسی. این همان مسئلهای بود که اینگرام-رابرتس ۲ سال پیش هنگام برنامهریزی مراسم ازدواج خودش با آن درگیر بود.
کاربران میتوانند قواعدی را وارد کنند که مشخص میکند چه کسانی باید یا نباید کنار هم بنشینند. اینگرام-رابرتس میگوید: «خیلی مهم است که همه دوستان محل کارم کنار هم بنشینند، یا مهم است که خواهرم و آن عموی همیشه مست، در ۲ سمت مخالف سالن باشند.» وقتی این قوانین وارد شد، فقط باید روی گزینه تولید کلیک کنید و تمام؛ یک نقشه کامل برای چیدمان صندلیها آماده میشود. این ۲ نفر میگویند وبسایت آنها تاکنون بیش از ۲۰۰ کاربر داشته است.
ممکن است نقشه صندلی عروسی موضوعی بسیار خاص به نظر برسد، اما این نمونه به واقعیتی بزرگتر در دنیای کدنویسی شهودی اشاره میکند: این علاقهمندان به هوش مصنوعی در حال ساخت فناوریهایی نیستند که دنیا را زیرورو کند. آنها برنامههایی برای کارکردهای فوقالعاده خاص، محدود و شخصی میسازند. مانند بسیاری از سرگرمیها، بیشتر افراد از نظر مالی سودی به دست نمیآورند و حتی با خوشحالی پول هم از دست میدهند. آنها واقعاً برای لذت این کار وارد ماجرا شدهاند.
تغییر حالوهوای کدنویسی شهودی
پل فورد، برنامهنویس و نویسنده باسابقه، به من میگوید این تغییر در حالوهوای کدنویسی شهودی از نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شد. پیش از آن زمان، هوش مصنوعی شاید میتوانست یک صفحه وب تولید کند، اما کیفیت خروجی آن نامطمئن و ناپایدار بود. همچنین نمیتوانست لزوماً در مسیر کار، خودش خطاها را برطرف کند. برنامهنویسانی که با هوش مصنوعی کدنویسی میکردند، هنوز باید گامبهگام آن را هدایت میکردند. نقطه عطف زمانی رخ داد که مدلها توانستند خودشان کد بنویسند، آن را اجرا کنند، خطاها را شناسایی کنند و سپس بدون دخالت مداوم انسان، اشکالزدایی را هم انجام دهند و وظیفه خود را تا پایان پیش ببرند. این روند با عرضه مدلهای متمرکز بر کدنویسی از سوی شرکتهای بزرگ هوش مصنوعی شتاب بیشتری گرفت؛ از جمله کلود اوپوس ۴.۵ از شرکت آنتروپیک، جمینای ۳ از گوگل، و جیپیتی ۵.۱ از اوپنایآی.