اعتبار را با شهرت اشتباه نگیریم؛ همه معروف‌ها معتبر نیستند
مهدی باقریان

شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی‌ ایران (شارا) به نظر می‌رسد بعضی‌ها هنوز فرق بین «اعتبار» و «شهرت» را نمی‌دانند و اتفاقات، بحث‌ها و درگیری‌های لفظی روزها و هفته‌های اخیر در حوزه ورزش و جام جهانی ۲۰۲۶ هم این موضوع را به‌خوبی نشان داد.

عده‌ای تصور می‌کنند اگر به فردی که میان مردم جایگاه و اعتبار دارد حمله کنند یا او را زیر سؤال ببرند، خودشان صاحب اعتبار می‌شوند؛ در حالی که معمولا نتیجه کاملاً برعکس است. اعتبار چیزی نیست که با سر و صدا، جنجال یا تخریب دیگران به دست بیاید.

یا گاهی می‌بینیم افرادی با لحن طعنه‌آمیز می‌پرسند چرا برای فلانی دست می‌زنید و از او حمایت می‌کنید اما برای من نه؟ همین سؤال به‌تنهایی نشان می‌دهد که هنوز تفاوت میان شهرت و اعتبار را درک نکرده‌اند. مردم برای کسی دست نمی‌زنند چون فقط او را می‌شناسند؛ مردم برای کسی احترام قائل می‌شوند که در طول زمان صداقت، اخلاق، مسئولیت‌پذیری، خدمت، رفتار درست و مردم‌داریش را دیده باشند.

شهرت را می‌توان در مدت کوتاهی به دست آورد. یک اتفاق، یک حاشیه، یک کلیپ، یک جنجال یا حتی یک اشتباه بزرگ می‌تواند کسی را مشهور کند. اما اعتبار داستان دیگری دارد. اعتبار حاصل سال‌ها رفتار، عملکرد، منش و پایبندی به ارزش‌هاست. اعتبار را نمی‌شود خرید، نمی‌شود اجاره کرد و نمی‌شود یک‌شبه ساخت. اعتبار آرام‌آرام شکل می‌گیرد اما اگر آسیب ببیند، بازسازی آن بسیار دشوار است.

شهرت می‌تواند مثبت یا منفی باشد. در دنیا افراد زیادی هستند که همه آن‌ها را می‌شناسند اما دلیل این شناخته شدن، رفتارها و عملکردهای منفی آن‌هاست. نامشان مشهور است اما اعتبار ندارند. در مقابل، انسان‌هایی را می‌شناسیم که وقتی نامشان برده می‌شود، حس احترام، اعتماد و علاقه در ذهن مردم شکل می‌گیرد. این افراد فقط مشهور نیستند؛ معتبرند.

اعتبار همیشه با اعتماد همراه است. وقتی مردم به کسی اعتبار می‌دهند، در واقع به شخصیت، گفتار و عملکرد او اعتماد کرده‌اند. این اعتماد حاصل تبلیغات نیست؛ نتیجه تجربه و مشاهده است. مردم شاید با تبلیغ، کسی را بشناسند اما فقط با دیدن رفتار واقعی او تصمیم می‌گیرند که به او اعتبار بدهند یا نه.

باید پذیرفت که تعداد دنبال‌کننده‌ها، میزان دیده شدن، حجم تبلیغات یا حتی تشویق‌های مقطعی، معیار اعتبار نیست. اعتبار در دل مردم ساخته می‌شود، نه روی بیلبوردها و نه در فضای مجازی و نه در رسانه‌ها. ممکن است فردی کمتر دیده شود اما اعتبار بسیار بالایی داشته باشد و در مقابل فردی هر روز در معرض دید باشد اما از کمترین میزان اعتماد عمومی برخوردار باشد.

به یاد داشته باشیم، شهرت یعنی شناخته شدن؛ اما اعتبار یعنی مورد احترام و اعتماد بودن. شهرت را می‌توان در مدت کوتاهی به دست آورد، اما اعتبار حاصل سال‌ها تلاش، صداقت و رفتار درست است. به همین دلیل است که مردم همیشه به افراد معتبر احترام می‌گذارند، نه صرفاً افراد مشهور. زیرا در حافظه جامعه، آنچه ماندگار می‌شود نام‌های پر سر و صدا نیست؛ شخصیت‌های بااعتبار هستند.