آنگ سان سوچی، رهبر پیشین دموکراسی‌خواه میانمار و برنده جایزه صلح نوبل، پس از بیش از پنج سال برای نخستین بار با پسرش کیم آریس گفت‌وگو کرد. آریس می‌گوید مادرش با وجود برخورداری ظاهری از سلامت جسمی و ذهنی، در انزوایی شدید به سر می‌برد و به روزنامه، رادیو و تلویزیون دسترسی ندارد.
او تماس تلفنی و انتشار تصاویر اخیر مادرش را بخشی از تلاش رهبران نظامی میانمار برای بهبود وجهه بین‌المللی حکومت می‌داند. این رویداد پرسش‌هایی درباره نقش روابط‌عمومی سیاسی، اعتبار تصاویر رسمی، شفافیت اطلاع‌رسانی و مسئولیت رسانه‌ها در بازتاب وضعیت زندانیان سیاسی مطرح می‌کند.
در کنار این مسائل، بحران روهینگیا و کاهش حمایت بین‌المللی از آنگ سان سوچی، پیچیدگی‌های سیاسی و اخلاقی پرونده او را برجسته می‌کند.
- نویسنده: الیور هولمز، خبرنگار گاردین در بانکوک
- تاریخ انتشار: ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶؛ ساعت ۰۲:۰۰ به وقت گرینویچ
- آخرین به‌روزرسانی: ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶؛ ساعت ۰۶:۱۶ به وقت گرینویچ
- منبع اصلی: روزنامه گاردین، بریتانیا؛
- منبع فارسی: شارا ـ شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران
کیم آریس به روزنامه گاردین گفت فرصتی که برای گفت‌وگو با برنده جایزه صلح نوبل و مادر زندانی‌اش فراهم شده، اقدامی تبلیغاتی از سوی رهبران نظامی میانمار بوده است.
شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا) || رهبر پیشین دموکراسی‌خواه میانمار، آنگ سان سوچی، ظاهراً از سلامت جسمی و روانی مناسبی برخوردار است، اما به گفته پسرش، در انزوایی تقریباً کامل زندگی می‌کند. این اظهارات پس از آن مطرح شد که پسرش برای نخستین بار طی بیش از پنج سال گذشته با مادر ۸۱ ساله خود تماس گرفت.کیم آریس گفت: «او هنوز از نظر ذهنی کاملاً هوشیار به نظر می‌رسد و از نظر جسمی هم قوی است.»
او افزود: «فکر نمی‌کنم کسی خارج از نیروهای نظامی یا پلیس در اطراف او حضور داشته باشد. بنابراین، تا آنجا که من متوجه شده‌ام، او عملاً در سلول انفرادی نگهداری می‌شود.»
آنگ سان سوچی، برنده جایزه صلح نوبل، پس از برکناری در پی کودتای نظامی سال ۲۰۲۱ به مکانی نامشخص در پایتخت منتقل شده است.
آریس گفت: «هنوز دقیقاً نمی‌دانم او کجاست. فکر می‌کنم در یک اقامتگاه در نایپیداو نگهداری می‌شود که اطراف آن حصار کشیده شده و زمین کم‌پوشش و نسبتاً متروکی در اطرافش قرار دارد.»
آریس که بیشتر عمر خود را در بریتانیا گذرانده و پدر فقیدش مورخی بریتانیایی بود، روز پنجشنبه اجازه یافت در سفارت میانمار در لندن با مادرش صحبت کند.
او ضمن استقبال از این فرصت، گفت دعوت برای این تماس بخشی از یک کارزار «روابط‌عمومی» از سوی رهبران نظامی این کشور بوده است.
مین آنگ هلاینگ، رئیس پیشین حکومت نظامی، تلاش کرده است روابط دیپلماتیک میانمار با جهان را از نو برقرار کند. او در ماه آوریل، پس از انتخاباتی که به‌طور گسترده ساختگی و فاقد اعتبار واقعی توصیف شد، لباس نظامی خود را با لباس غیرنظامی عوض کرد.
فعالان سیاسی مدت‌هاست خواستار ارائه «مدرکی دال بر زنده بودن» آنگ سان سوچی و ده‌ها زندانی سیاسی دیگر هستند.
در ماه اوت، سرانجام تصویری از او در جریان بازدید نمایندگان صلیب سرخ منتشر شد. هفته گذشته نیز سخنگوی دولت تصاویری از او منتشر کرد که در اتاقی با دیوارهای چوبی نشسته و لبخند می‌زند. در این تصاویر، مقام‌ها دو کتاب درباره باغبانی را به او تحویل می‌دهند؛ کتاب‌هایی که چارلز، پادشاه بریتانیا، به‌عنوان هدیه برای او فرستاده بود. یک تقویم کاغذی روی دیوار پشت سر او نیز تاریخ روز را نشان می‌داد.
آریس گفت این نمایش‌های تصویری، ترفندهایی شناخته‌شده هستند که حکومت نظامی پیش‌تر نیز برای القای این تصور به کار برده است که با مادرش، به‌عنوان یکی از چهره‌های نمادین ملی، منصفانه رفتار می‌شود.
آنگ سان سوچی، دختر ژنرال آنگ سان، قهرمان استقلال ملی که ترور شد، از اواخر دهه ۱۹۸۰ بخش قابل‌توجهی از زندگی خود را به دلیل رهبری جنبش‌های طرفدار دموکراسی، در بازداشت خانگی و بیرون از آن گذرانده است.
آریس گفت: «او همچنان به‌طور کامل از بقیه جهان جدا نگه داشته شده است. فکر می‌کنم از آنچه بیرون از محل نگهداری‌اش اتفاق می‌افتد، بی‌خبر است؛ زیرا اجازه دسترسی به روزنامه، رادیو یا تلویزیون را ندارد.»
او افزود: «پنج سال است که بر اساس اتهاماتی ساختگی و با انگیزه‌های سیاسی زندانی شده و باید آزاد باشد.»
میانمار که دهه‌ها زیر سلطه ژنرال‌ها اداره شده و با تحریم‌های کشورهای غربی روبه‌رو بوده است، پس از آنکه آنگ سان سوچی اجازه یافت در انتخابات سال ۲۰۱۵ شرکت کند، دوره کوتاهی از تجربه دموکراتیک را پشت سر گذاشت. حزب او در آن انتخابات با اختلافی چشمگیر پیروز شد.
او بر اساس توافقی برای تقسیم قدرت میان غیرنظامیان و ارتش، مسئولیت «مشاور دولتی» را بر عهده گرفت.
شرح تصویر: آنگ سان سوچی در دسامبر ۲۰۱۵ با مین آنگ هلاینگ، فرمانده کل ارتش میانمار، دست می‌دهد. عکس: لین بو بو / خبرگزاری اروپا پرس.
اعتبار بین‌المللی آنگ سان سوچی به‌سرعت و در پی کشتارهای گسترده و اخراج اجباری مسلمانان روهینگیا در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ خدشه‌دار شد.
او به دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه رفت و گفت ممکن است یگان‌های نظامی از «نیروی نامتناسب» استفاده کرده باشند؛ بااین‌حال، در برابر اتهام‌های نسل‌کشی از دولت میانمار دفاع کرد.
آریس گفت مادرش هرگز درباره بحران روهینگیا سکوت نکرده و اظهارات او در این زمینه «می‌تواند چندین جلد کتاب را پر کند».
در دوران رهبری آنگ سان سوچی، میانمار تحقیقاتی داخلی را آغاز کرد و کوفی عنان، دبیرکل پیشین سازمان ملل متحد، را به ریاست یک کمیسیون منصوب کرد.
او اضافه کرد که آنگ سان سوچی در دوران تصدی مسئولیت مشاور دولتی، «همیشه روی لبه تیغ حرکت می‌کرد»، زیرا می‌دانست ارتش می‌تواند در هر لحظه قدرت شکننده او را از بین ببرد.
آریس گفت: «دموکراسی نوپایی که به‌سختی به دست آمده بود و مادرم تلاش می‌کرد آن را هدایت کند، به رشته‌ای بسیار نازک بند بود.»
او ادامه داد: «ارتش می‌توانست در هر زمانی قدرت را به دست بگیرد. آن‌ها تمام تلاش خود را می‌کردند تا شرایط مادرم را بسیار دشوارتر کنند و جایگاه او را تضعیف کنند. فکر می‌کنم از این نظر، عملکرد نسبتاً موفقی داشتند.»
تصاحب قدرت به دست ارتش در سال ۲۰۲۱ به جنگ داخلی انجامید؛ جنگی که به گفته ناظران درگیری‌ها، بیش از ۱۰۰ هزار نفر را به کام مرگ کشانده است.
آریس گفت میزان حمایت عمومی جهانی از مادرش پس از بحران روهینگیا «به‌شدت کاهش یافته» و اکنون تمام کشور از کمبود توجه بین‌المللی رنج می‌برد.
اگرچه دولت‌های بسیاری خواستار آزادی آنگ سان سوچی شده‌اند، او دیگر مانند گذشته از جایگاه چهره‌ای محبوب و مورد حمایت گسترده در عرصه بین‌المللی برخوردار نیست.
آریس گفت: «حتی جدا از مسئله مادرم، نباید به این دلیل که مردم آنچه را در برمه اتفاق می‌افتد نادیده می‌گیرند، از کنار این واقعیت گذشت که چنین بی‌توجهی‌ای نباید ناشی از اتفاقاتی باشد که بر سر روهینگیا آمده است.»
او با استفاده از نام پیشین میانمار افزود: «گاهی به نظر می‌رسد مردم می‌گویند: خب، ببینید با روهینگیا چگونه رفتار شد؛ پس می‌توانیم آنچه را در برمه اتفاق می‌افتد نادیده بگیریم.»