غلامرضا شمس ناتری
کارشناس روابط عمومی
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) – سالهاست که در سطح مدیران میانی و غیرمیانی باب شده است که به مناسبت هر مراسمی، البته نه خودشان، بلکه روابط عمومی پیامی غرا و بلند و پرطمطراق، با واژههای گوناگون بنگارد و در پایان متن، نام آن مسئول را بهعنوان پیامدهنده درج نماید.
صرفنظر از اینکه این پیامها تا چه حد میتواند کارکنان ناراضی آن سازمان را در سطح کوچک و بزرگ به وجد آورد، بازخورد یا فیدبک آن در جامعه چقدر است و از این پیام چه درسی میآموزند؟
شما این پیامها را از ابتدای آغاز سال نو در صفحات مجازی و سایتهای سازمانی تا آخرین روز سال ملاحظه خواهید کرد و چهبسا این پیامها جز وقتگذرانی حاصلی ندارد.
واقعاً مخاطبان این پیامها چه کسانیاند و چه درس عبرت یا اموری از آن میآموزند؟
اصلاً خود پیامدهنده چه پیامی از این پیام دریافت کرده که دیگران دریافت کنند؟
بهطور مثال میتوان به روز بهرهوری اشاره کرد!
حالا به این مناسبت، مدیر یک سازمان پیامی چندپاراگرافی مینویسد و نشر میدهد!
در حالی که مجموعه سازمان از نبود بهرهوری رنج میبرند، این پیام چه دستاوردی برای همان مجموعه دارد که از این منظر در رنج است؟
بهتر است مدیران روابط عمومی، برای خوشایند مدیران خود، از نوشتن چنین پیامهایی صرفنظر نمایند؛ چراکه نه مصرف داخلی (درونسازمانی) و نه مصرف خارجی (برونسازمانی) دارد.
پیامی که نتواند یک مجموعه کوچک را به فکر وادارد، بهطور یقین نمیتواند طیف گستردهای از جامعه را تحت تأثیر قرار دهد.