به احترام مردان وزنان میهن که امروز همچون دماوند پرصلابت ،برای صنعت نیروگاهی ، سپر اراده واتحاد ساختند.
چقدر آمریکاییها ناگهان قانونمدار شدهاند! شنیدن واژهی «غیرقانونی» از زبان دونالد ترامپ درباره تشکیل سپر انسانی در اطراف نیروگاههای ایران، بیش از آنکه یک موضع حقوقی باشد، یک طنز تلخ تاریخی است. گویا ایشان فراموش کردهاند که قانون در قاموس سیاسی آمریکا، همواره ابزاری برای توجیه جنایت بوده است؛ وگرنه لابد از نظر آنها، دانشآموزان مظلوم مدرسه «میناب» هم نباید به مدرسه میرفتند تا هدف قرار نگیرند!
حقیت این است که واکنش عصبی و توأم با دستپاچگی رئیسجمهور مزبذب و بیثبات آمریکا، نشان از یک «اصابت دقیق» دارد؛ اما نه اصابت موشک، بلکه اصابت «هوشیاری اجتماعی».
آنجا که اراده مردم با هدایت هوشمندانه انجمنهای فرهنگی و اجتماعی و همراهی دقیق روابطعمومیهای صنعت نیروگاهی گره خورد، حرکتی بنیادین و اعتقادی شکل گرفت. این سپر انسانی، تنها تجمعی کالبدی نبود؛ بلکه پیامی صریح در راستای محکومیت حمله به زیرساختهای حیاتی و معیشت مردم بود. شعاع این حرکت، از دیوارهای نیروگاهها فراتر رفت و به قلب اتاق فکر دشمن نفوذ کرد.
این «سپر انسانی»، نماد بارز «زمانشناسی» ملتی است که میداند در لحظه حساس، چگونه باید میان «میدان» و «دیپلماسی» پل بزند. فعالیت هوشمندانه فعالین اجتماعی در این برهه، لایه جدیدی از بازدارندگی را تعریف کرد؛ بازدارندگیِ نرمی که دشمن را در تصمیمگیری برای تعرض به زیرساختها، دچار تردیدی چندگانه و عقبنشینی استراتژیک کرد.
در دنیای امروز، دیپلماسی تنها پشت میزهای مذاکره رقم نمیخورد. امروز، فعالین اجتماعی و گروههای مرجع، سربازان خط مقدم دیپلماسی عمومی هستند که با بدنهای خود، «امنیت و آسایش» را پاسداری میکنند. این حضور آگاهانه نشان داد که وقتی محور فعالیتهای اجتماعی بر مدارِ حق و حفاظت از منافع ملی بچرخد، حتی قدرتمندترین ماشینهای جنگی نیز در برابر سدِ مستحکم ارادهها متوقف میشوند.
به قول «نظامی گنجوی»
(در شکوه قدرت اتحاد):
“چو با هم بسازند دو پیلِ ژیان /برآرند از کوه، جادو میان” امروز این همدلی و همدستی، نه یک شعار، بلکه یک تاکتیک حرفهای و پیروزمندانه است. سپر انسانی ایران، لرزهای بر پیکره کسانی انداخت که تصور میکردند با تهدید زیرساختها میتوانند اراده یک ملت را بشکنند، اما در واقع، تنها دستپاچگی و زوال منطق خود را به جهانیان نشان دادند.