شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا) – پژوهشگر ارتباطات با تأکید بر اهمیت فرم و شیوه ارائه پیام در روایتگری، گفت: در بسیاری از موارد، مسئله روابط عمومی‌ها کمبود محتوا نیست، بلکه این است که محتواها در چه قالب‌هایی ارائه شوند تا بتوانند اثرگذاری بیشتری داشته باشند. روابط عمومی باید بتواند نقش میانجی میان سازمان و مردم را ایفا کند و در این جایگاه، زمینه اعتمادسازی را فراهم آورد.
به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، اعظم ده‌صوفیانی، پژوهشگر ارتباطات در نشست رونمایی از شماره چهارم فصلنامه روابط عمومی‌های ایران، با اشاره به همکاری شورای اطلاع‌رسانی دولت، دانشکده ارتباطات، انجمن علمی دانشجویی روابط عمومی و اتحادیه تازه‌تأسیس انجمن‌های علمی دانشجویی ارتباطات و رسانه اظهار کرد: از اینکه دیدم این نشست حاصل همکاری بخش‌های مختلف است، بسیار خوشحال شدم. به نظرم این اتفاق نشان‌دهنده بلوغی است که در همکاری‌ها شکل گرفته و نشان می‌دهد بخش‌های مختلف می‌توانند با وجود سختی‌ها، در کنار هم قرار بگیرند و با یکدیگر کار کنند.
وی افزود: به نظرم «روایت ماندن» که به‌عنوان کلیدواژه اصلی این شماره روی جلد آن آمده، در همین کنار هم قرار گرفتن‌ها معنا پیدا می‌کند. اینکه جریانی در حوزه روابط عمومی شکل گرفته که فراتر از یک مجله است و توانسته گفتمانی تخصصی در این حوزه ایجاد کند، قابل تقدیر است.
این پژوهشگر ارتباطات با اشاره به مقاله خود درباره جنگ و دیپلماسی تصویری ادامه داد: در این مقاله به این موضوع پرداختم که انیمیشن‌های لگویی چگونه در جنگ اخیر توانستند به نوعی راوی جنگ باشند و از منظر ایرانی‌ها، جنگ را روایت کنند.
ده‌صوفیانی با تأکید بر اهمیت فرم در ساخت روایت گفت: فارغ از اینکه محتوا چیست، فرم هم اهمیت زیادی دارد؛ اینکه پیام را چگونه بسته‌بندی و عرضه می‌کنیم، در پذیرفته شدن روایت ما مؤثر است. معمولاً در مواجهه با جنگ و موضوعات مشابه، از زاویه خبر و اسناد به مسئله نگاه می‌شود، اما در اینجا درباره لگو و انیمیشن صحبت می‌کنیم. این موضوع نشان می‌دهد که می‌توان از قالب‌های متفاوتی برای روایتگری استفاده کرد.
وی با اشاره به پژوهش پایان‌نامه خود درباره کلیشه‌های جنسیتی و نژادی در انیمیشن‌ها اظهار کرد: در آن پژوهش، یکی از موضوعاتی که بررسی کرده بودم، نحوه بازنمایی پادشاهان سفیدپوست در مقایسه با پادشاهان رنگین‌پوست بود. پادشاهان سفیدپوست معمولاً شخصیت‌هایی توانمند بودند که می‌توانستند قلمرو خود را اداره کنند و مشکلات را حل‌وفصل کنند؛ اما پادشاهان رنگین‌پوست اغلب پیر، رنجور، ناتوان یا حتی احمق به تصویر کشیده می‌شدند.
این پژوهشگر ارتباطات با اشاره به اینکه این یافته‌ها پس از جنگ اخیر برایش معنای دیگری پیدا کرده است، افزود: وقتی می‌بینم ترامپ به‌راحتی درباره کشورهای مختلف اظهارنظر می‌کند و پادشاهان آن‌ها را به تمسخر می‌گیرد، از خودم می‌پرسم آیا انیمیشن‌ها هم می‌توانسته‌اند به شکل‌گیری چنین نگاه‌هایی کمک کرده باشند و زمینه را برای برخی مداخلات فراهم کنند؟ ممکن است این تحلیل به سمت نظریه توطئه برود، اما حتی اگر احتمال درستی آن یک درصد باشد، به نظرم نباید از توجه به آن غافل شد.
وی ادامه داد: در جنگ اخیر دیدیم که انیمیشن‌ها مخاطبان خارجی داشتند و سیاستمداران و روزنامه‌نگاران در کشورهای دیگر نیز به آن‌ها واکنش نشان دادند. این موضوع نشان می‌دهد که فرم و قالب روایت می‌تواند در کنار محتوای رسمی، اثرگذار باشد.
ده‌صوفیانی با طرح این پرسش که آیا در روابط خارجی فقط بیانیه‌های رسمی، نشست‌های دیپلماتیک و محتوای رسانه‌های دولتی اهمیت دارند یا می‌توان از قالب‌های دیگر نیز برای انتقال پیام استفاده کرد، گفت: در مقاله‌ام به این پرداختم که انیمیشن‌های لگویی چگونه با استفاده از فرم توانستند روایت ایران از جنگ را شکل دهند. از این منظر، به نظرم بخش مهمی از مسئله روابط عمومی‌ها نیز به فرم بازمی‌گردد؛ چراکه اغلب با کمبود محتوا مواجه نیستیم، بلکه باید ببینیم این محتواها را در چه قالب‌هایی می‌توانیم ارائه کنیم.
وی با اشاره به نقش فصلنامه روابط عمومی‌های ایران در ایجاد ارتباط میان گروه‌های مختلف اظهار کرد: من این فصلنامه را از منظر تغییر فرم روابط عمومی نگاه می‌کنم؛ نشریه‌ای که توانسته گروه‌ها و ذی‌نفعان اجتماعی مختلف را کنار هم قرار دهد و نقش میانجی را ایفا کند. میانجی‌گری یکی از حلقه‌های مفقوده‌ای است که روابط عمومی به آن نیاز دارد.
این پژوهشگر ارتباطات با اشاره به قابلیت ترکیب و بازسازی قطعات لگو، این ویژگی را به نقش میانجی روابط عمومی تشبیه کرد و گفت: قدرت لگو در سادگی آن است؛ قطعات کوچک، قابل اتصال، ترکیب و بازسازی هستند.
تصور کنیم روابط عمومی‌ای داشته باشیم که چنین ویژگی‌هایی داشته باشد؛ چنین روابط عمومی‌ای چقدر می‌تواند برای مردم اعتماد ایجاد کند. روابط عمومی نه باید صرفاً به سازمان بچسبد و نه از آن طرف به وکیل مدافع مردم تبدیل شود، بلکه باید واقعاً نقش میانجی را ایفا کند.
ده‌صوفیانی با اشاره به نقش استادان خود در آشنایی با مفهوم میانجی‌گری ادامه داد: من این نقش را بسیار از دانشگاه و استادانم آموخته‌ام و مدیون آن‌ها هستم. استاد عباس‌زاده همیشه در کلاس می‌گفتند « روابط‌عمومی مهندسی قلب‌هاست». این جمله از زبان شخصیتی که خودش خوش‌قلب بود، برای ما معنا پیدا می‌کرد. امروز هم وقتی می‌گوییم روابط عمومی باید نقش میانجی داشته باشد، به نظرم این نقش از جنس همان مهندسی قلب‌هاست.
وی با اشاره به نقش افرادی که در بخش‌های مختلف برای ایجاد ارتباط و همکاری میان مجموعه‌ها تلاش می‌کنند، گفت: گاهی می‌گوییم سرمایه اجتماعی کاهش پیدا کرده است، اما این پرسش مطرح می‌شود که چرا جامعه فرو نمی‌پاشد؟ به نظرم یکی از دلایل آن، حضور افرادی است که بدون ادعا میانجی‌گری می‌کنند و اجازه می‌دهند بسیاری از سازوکارها همچنان به فعالیت خود ادامه دهند.
انتهای پیام