تغییرات اقلیمی دیگر صرفاً یک موضوع زیست‌محیطی نیست؛ بلکه به مسئله‌ای برای مدیریت ریسک، زیرساخت، انرژی، هوش مصنوعی و آینده کسب‌وکارها تبدیل شده است. پرونده مطرح‌شده در دیوان عالی آمریکا درباره مسئولیت شرکت‌ها در قبال خسارت‌های اقلیمی، در کنار نگرانی‌های فزاینده درباره مصرف انرژی و آب مراکز داده، یک پرسش اساسی را پیش روی مدیران عامل قرار می‌دهد: هزینه بی‌عملی در برابر تغییرات اقلیمی چقدر خواهد بود؟
شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا) – تغییرات اقلیمی دیگر صرفاً یک موضوع زیست‌محیطی نیست؛ بلکه به مسئله‌ای برای مدیریت ریسک، زیرساخت، انرژی، هوش مصنوعی و آینده کسب‌وکارها تبدیل شده است. برای مدیران عامل، پرسش مهم‌تر از مسئولیت حقوقی احتمالی شرکت‌ها، هزینه‌ای است که بی‌عملی در برابر تغییرات اقلیمی به همراه خواهد داشت.
دیوان عالی ایالات متحده دوره جدید خود را با رسیدگی به پرونده‌ای آغاز کرده است که می‌تواند تعیین کند آیا دولت‌های ایالتی و محلی می‌توانند شرکت‌ها را مسئول هزینه‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی بدانند یا خیر.
این پرونده درباره شکایت شهرستان بولدر از شرکت اکسون‌موبیل و شرکت سانکور است؛ شکایتی که آنها را به ارائه نادرست خطرات مرتبط با محصولاتشان متهم می‌کند. مسئله اصلی این است که آیا قوانین فدرال مانع استفاده ایالت‌ها از قوانین خود برای پیگیری حقوقی خسارت‌های جهانی ناشی از تغییرات اقلیمی علیه شرکت‌های نفتی می‌شوند یا خیر.
نتیجه این پرونده می‌تواند بر حوزه‌هایی از سود شرکت‌های نفت و گاز تا برنامه‌های عرضه اولیه سهام غول‌های هوش مصنوعی مانند آنتروپیک اثر بگذارد. با این حال، پرسش بزرگ‌تر برای مدیران عامل، پرسش حقوقی نیست؛ بلکه هزینه بی‌عملی است.
تأثیر اقدامات اجرایی دولت ترامپ، عقب‌نشینی‌های سیاستی، دعاوی قضایی و حملات هدفمند علیه شرکت‌هایی که اهداف زیست‌محیطی، اجتماعی و حکمرانی را دنبال می‌کنند، باعث شده است مدیران درباره اظهارنظر علنی در این زمینه محتاط‌تر شوند.
موضوع تغییرات اقلیمی امسال به شکل چشمگیری از هفته اقلیم نیویورک غایب بود. با این حال، مسئله مواجهه با سیاره‌ای گرم‌تر در گفت‌وگوهایی درباره تاب‌آوری، شبکه برق، کشاورزی احیاگر، مراکز داده، سرعت در برابر ایمنی در هوش مصنوعی و پایداری در ورزش حضور داشت.
تغییرات اقلیمی واقعیت دارد. از گرمای شدید و آتش‌سوزی‌های گسترده تا سیلاب‌های مرگبار و از دست رفتن تنوع زیستی، جوامع مختلف با پیامدهای گرمایش جهانی روبه‌رو هستند.
حتی دارن وودز، مدیرعامل اکسون‌موبیل، چند سال پیش گفته بود که جامعه بیش از اندازه برای گسترش راه‌حل‌های مورد نیاز برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای منتظر مانده است.
در سوی دیگر، رایان گلرت، مدیرعامل پاتاگونیا، در واکنش به نگرانی درباره عقب‌نشینی سیاست‌های فدرال، «پروژه ۱۱.۲ میلیون رأی» را راه‌اندازی کرده است. این پروژه برای افرادی که ثبت‌نام می‌کنند و پیوند آن را برای دست‌کم سه نفر دیگر می‌فرستند، اعتبار ۱۰۰ دلاری در نظر می‌گیرد و هدف آن تشویق مردم به رأی دادن در انتخابات میان‌دوره‌ای است. گلرت گفته است که این ابتکار می‌تواند رهبران بیشتری در کسب‌وکار را به ایفای نقشی فعال‌تر و کمک به کارکنان و جوامع برای رأی دادن ترغیب کند.
نگرانی‌های اقلیمی همچنین با بحث‌های مربوط به هوش مصنوعی درهم‌تنیده شده‌اند.
آنتروپیک قصد دارد ۵۱۸ میلیارد دلار برای زیرساخت هزینه کند؛ در حالی که درآمد آن ۴.۶ میلیارد دلار است. تحقق چنین برنامه‌ای به توانایی غول‌های فناوری برای پاسخ‌گویی به مناقشات پیرامون مراکز داده بستگی دارد؛ مراکزی که در نقاط مختلف کشور با مخالفت روبه‌رو شده‌اند.
بخشی از این مخالفت‌ها از نگرانی درباره هوش مصنوعی ناشی می‌شود، اما مصرف‌کنندگان همچنین مراکز داده را به‌عنوان سازه‌هایی ناخوشایند می‌بینند که می‌توانند با افزایش هزینه برق، کمبود آب، سر و صدا، آلودگی، از دست رفتن مشاغل، آسیب به زمین و افزایش نابرابری ثروت از طریق توافق‌های محرمانه همراه باشند.
مراکز داده بسته به نحوه تأمین انرژی، خنک‌سازی و مکان‌یابی می‌توانند منبع بزرگی برای آلودگی باشند یا نباشند.
یکی از گزینه‌های مطرح این است که بخشی از این سرمایه‌ها به انرژی هسته‌ای و دیگر منابع انرژی پاک اختصاص یابد و شرکت‌های بزرگ فناوری هزینه آن را بپردازند.
نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهند که دو سوم آمریکایی‌ها درباره گرمایش جهانی نگران هستند.
در نهایت، حتی اگر تصمیم دیوان عالی مشخص کند چه کسی هزینه خسارت‌های اقلیمی را پرداخت می‌کند، این تصمیم نیاز به اقدام برای مقابله با تغییرات اقلیمی را تغییر نخواهد داد.
نویسنده / سمت: دایان بردی / سردبیر اجرایی
تاریخ انتشار: ۶ اکتبر ۲۰۲۶
منبع اصلی: نشریه «فورچون»؛ خبرنامه «مدیرعامل امروز»
منبع فارسی: شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا)