پرونده جنجالی مرتبط با ادعای تجاوز گروهی در دانشگاه کرنل، نمونه‌ای قابل توجه از نقش ارتباطات در شکل‌گیری و تشدید بحران‌های سازمانی است. تحلیل ارین کرامر، متخصص ارتباطات بحران، بر این نکته تمرکز دارد که در چنین شرایطی، چه کسی صحبت می‌کند، چه می‌گوید، از چه واژه‌هایی استفاده می‌کند و چه زمانی سخن می‌گوید، می‌تواند به اندازه خود پیام اهمیت داشته باشد.
در این پرونده، بیانیه‌های دانشگاه، واکنش دادستان، گزارش کارگروه تعرض جنسی و نحوه تعامل با رسانه‌ها، همگی به بخشی از بحران تبدیل شده‌اند. مقاله همچنین بر ضرورت پاسخ‌گویی، حمایت انسانی از قربانیان، بررسی مستقل عملکرد سازمان و پرهیز از اظهارنظرهای غیرضروری در جریان تحقیقات تأکید دارد.
از منظر روابط عمومی، مهم‌ترین درس این پرونده آن است که ارتباطات بحران صرفاً انتقال اطلاعات نیست؛ بلکه بخشی از رفتار سازمان در برابر بحران است. واژه‌ها، سخنگویان، زمان‌بندی، شفافیت و نحوه پاسخ به پرسش‌های دشوار، همگی بر برداشت ذی‌نفعان و اعتماد عمومی اثر می‌گذارند.
شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا) – مسائل کمی وجود دارند که برای دانشگاه‌ها، دادستان‌ها، قانون‌گذاران و به‌ویژه قربانیان، دشوارتر از پرونده‌های جرائم جنسی باشند. پرونده‌هایی مانند آنچه اکنون در دانشگاه کرنل در حال رخ دادن است، نه‌تنها به دلیل جزئیات تکان‌دهنده مورد توجه گسترده قرار می‌گیرند، بلکه به این دلیل نیز اهمیت دارند که تعرض جنسی یکی از رایج‌ترین، ویران‌کننده‌ترین و در عین حال کمتر گزارش‌شده‌ترین جرائم است.
در طول یک دهه فعالیت در حوزه ارتباطات دفتر دادستانی منطقه منهتن، جرائم جنسی بیش از هر جرم دیگری باعث بررسی و فشار شدید اعتبار سازمانی می‌شدند و در عین حال از دشوارترین پرونده‌ها برای اثبات بودند.
در دوره‌ای که مسئولیت ارتباطات دانشگاه دوک را بر عهده داشتم، نحوه مدیریت پرونده معروف تعرض جنسی این دانشگاه در ۲۰ سال گذشته همچنان به‌عنوان یک تجربه هشداردهنده در دانشگاه‌ها و دفاتر دادستانی سراسر کشور مطرح بود.
من در بیشتر دوران حرفه‌ای خود در این حوزه‌ها و روی چنین پرونده‌هایی فعالیت کرده‌ام؛ در دفتر دادستانی، یک دانشگاه بزرگ، همراه با وکلای مدنی و مهم‌تر از همه، در کنار خود قربانیان جرائم جنسی. از این تجربه‌ها، درس‌های مهمی در زمینه ارتباطات به دست می‌آید که باید راهنمای همه فعالیت‌های ما باشد.
چه کسی صحبت می‌کند و چه می‌گوید؟
دانشگاه کرنل طی کمتر از دو هفته، سه بیانیه درباره ادعاهای تجاوز و واکنش دانشگاه منتشر کرد.
دو بیانیه نخست توسط کایل کیمبال، معاون روابط دانشگاه، منتشر شد. نخستین بیانیه در پاسخ به شکایت جین دو و دومین بیانیه در پاسخ به بازگشایی تحقیقات دادستانی بود.
اما چارچوب‌بندی موضوع از همان ابتدا مشکل‌ساز بود: کرنل در حال واکنش نشان دادن و دنبال کردن رویدادها بود، نه اینکه هدایت‌کننده ارتباطات باشد.
بیانیه ۲۱ سپتامبر کیمبال، از نظر ساختار، مستقیم و روشن بود. این بیانیه ادعاها را پذیرفت، توضیح داد که دانشگاه چه اطلاعاتی را می‌تواند و نمی‌تواند منتشر کند و به گزارش دانشگاه پس از فعالیت کارگروه سال ۲۰۲۵ درباره تعرض جنسی ارجاع داد.
اما این بیانیه دانشجویان را به استفاده از یک سامانه آنلاین گزارش‌دهی هدایت کرد؛ پاسخی که برای یکی از آسیب‌زاترین جرائم قابل تصور، بیش از حد غیرشخصی به نظر می‌رسید. همچنین جزئیات معناداری درباره تغییراتی که دانشگاه ادعا می‌کند بر اساس آن گزارش در حال انجام است ارائه نکرد.
بیانیه دوم کیمبال مشکلات بسیار بزرگ‌تری ایجاد کرد.
نخستین جمله آن، ادعاهای جزئی جین دو درباره تجاوز را «داستان» او توصیف کرد. هر واژه اهمیت دارد و انتخاب این واژه برای بسیاری از فعالان این حوزه توهین‌آمیز و تحریک‌کننده بود.
اما این جمله پایانی بود که کرنل را با شکست ارتباطی بلندمدت مواجه کرد:
«ادامه دادن روایت نادرست مبنی بر اینکه پیامدهای این پرونده حداقلی بوده است، غیرمسئولانه است؛ زیرا باعث می‌شود قربانیان احساس امنیت و حمایت کمتری کنند و گزارش‌نشدن تعرض جنسی را تداوم می‌بخشد.»
وجود این تعداد مشکل در یک جمله، دشوار است.
اصطلاح «روایت نادرست» تردید نسبت به قربانی ایجاد می‌کند، تلاش می‌کند پرسش‌های منطقی درباره نحوه مدیریت جرائم جنسی توسط کرنل را پیشاپیش خاموش کند، موضوع اصلی را از خود جرم به مسئله روایت منتقل می‌کند، بر ادعای کرنل درباره کافی بودن پیامدهای محرمانه تأکید می‌کند و سپس این تصور را ایجاد می‌کند که پرسش‌های مطرح‌شده، مشکل اصلی برای قربانیان تعرض جنسی هستند.
به‌ویژه زمانی که بیانیه‌هایی درباره خشونت علیه زنان از سوی مردان منتشر می‌شود، جایی برای زبانی که جرم را کوچک جلوه دهد، مسئولیت را منحرف کند یا وجود آن را زیر سؤال ببرد، وجود ندارد.
روز بعد، بیش از یک هفته پس از ثبت پرونده مدنی و زمانی که موج گسترده انتقادها آغاز شده بود، یک بیانیه مشترک از سوی رئیس هیئت امنای دانشگاه کرنل، رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده‌ها منتشر شد.
اهمیت جایگاه سه امضاکننده این بیانیه، به‌تنهایی یک بهبود ارتباطی محسوب می‌شد. پیام جدید قوی‌تر بود، به بیانیه‌های قبلی، گزارش دانشگاه و منابع حمایتی بیشتر برای دانشجویان پیوند داده بود و همچنین شامل بخش پرسش‌های متداول بود؛ بخشی که می‌توانست به پرسش‌های مشخص پاسخ دهد، کاری که یک بیانیه معمولی قادر به انجام آن نیست.
این اقدام همچنین فضایی برای پاسخ‌گویی به پرسش‌های بعدی ایجاد کرد و تا حدی نیاز به انتشار مداوم بیانیه‌های جدید را کاهش داد.
گزارش کارگروه ریاست‌جمهوری ۲۰۲۶ درباره تعرض جنسی در محیط دانشگاه نیز خود یک ابزار ارتباطی محسوب می‌شود، اما نتوانسته است به‌طور معنادار به آمار تکان‌دهنده دانشگاه کرنل پاسخ دهد؛ آماری که نشان می‌دهد ۵۲ درصد از زنان وابسته به انجمن‌های دانشجویی یونانی در کرنل اعلام کرده‌اند که تجربه تعرض جنسی داشته‌اند.
این گزارش همچنین پیشنهاد می‌کند که یک کمپین جذب کمک‌های مالی، هزینه اجرای توصیه‌های نسبتاً محدود آن را تأمین کند؛ موضوعی که با توجه به برخورداری دانشگاه از ۱۱.۸ میلیارد دلار سرمایه وقفی، پرسش‌هایی ایجاد می‌کند.
و سپس موضوع دادستان مطرح می‌شود
واکنش متیو ون هوتن، دادستان شهرستان تامپکینز، نیازمند تحلیل جداگانه‌ای است.
دادستان بخش‌هایی از خلاصه پرونده و اظهارات جین دو به دفتر خود را منتشر کرد؛ اطلاعاتی که تا آن زمان برای عموم قابل دسترسی نبود. او همچنین مسئولیت کم‌کاری دفتر خود را متوجه دیگران دانست و سپس با حضور در شبکه خبری سی‌ان‌ان، هفته‌ای از تصمیم‌های ارتباطی ضعیف را تکمیل کرد.
اصل موضوع این است: دادستان‌ها نباید درباره تحقیقات در حال انجام صحبت کنند. اگر سکوت باعث ایجاد مانعی جدی و واقعی برای امنیت عمومی شود، تنها باید حداقل اطلاعات ضروری ارائه شود.
تا این مرحله، اظهارنظرهای ون هوتن شرایطی ایجاد کرده که ادامه رسیدگی پرونده توسط او دشوارتر شده است و احتمال ورود یک دادستان ویژه وجود دارد.
او باید این کمک را بپذیرد، زیرا بازگرداندن اعتماد عمومی پس از این اشتباه ارتباطی بسیار دشوار خواهد بود.
اگر ون هوتن در نهایت تصمیم بگیرد علیه افراد متهم به تجاوز گروهی به جین دو اتهامی مطرح نکند، منتقدان خواهند گفت که او از ابتدا درباره پرونده قضاوت کرده و از تصمیم اولیه خود محافظت کرده است.
اگر هم اتهام‌هایی مطرح کند، وکلای مدافع ممکن است استدلال کنند که او تحت فشار شدید سیاسی و رسانه‌ای قرار گرفته و بیش از حد سخت‌گیرانه عمل کرده است.
به نفع قربانی و همچنین دفتر دادستانی است که این پرونده یک بررسی واقعاً مستقل و تازه دریافت کند.
چه اتفاقی در ادامه رخ خواهد داد؟
هنگام مطالعه بیانیه‌ها، اسناد دادگاه، گزارش دانشگاه کرنل و پوشش رسانه‌ای، شروع کردم فهرستی از اقداماتی را تهیه کنم که همه افراد و نهادهای درگیر باید از هم‌اکنون برای آن آماده شوند.
علاوه بر دانشگاه کرنل و دفتر دادستانی، پرسش‌هایی درباره هیئت امنای دانشگاه، پلیس محلی، قانون‌گذاران، انجمن دانشجویی مرتبط، وکلای مدنی و همچنین نحوه استفاده دیگر دانشگاه‌ها از این بحران برای بازنگری در ارتباطات و پاسخ‌های خود به پرونده‌های تعرض جنسی مطرح خواهد شد.
برای دانشگاه کرنل، انجام یک بررسی مستقل خارجی درباره واکنش دانشگاه در سال ۲۰۲۴؛ بررسی گسترده‌تر فعالیت‌های انجمن‌های دانشجویی یونانی؛ پرسش درباره اینکه کدام توصیه‌های کارگروه تعرض جنسی واقعاً اجرا شده‌اند؛ بررسی سامانه‌های گزارش‌دهی قربانیان و دستورالعمل‌های پلیس دانشگاه؛ احتمال پیامدهایی در زمینه پذیرش دانشجو و حمایت مالی اهداکنندگان؛ و احتمال واقعی اینکه دانشجویان سابق یا فعلی بیشتری تجربه‌های خود را مطرح کنند، از جمله موضوعات پیش رو خواهد بود.
برای دفتر دادستانی، فهرست اقدامات لازم بسیار کوتاه‌تر است. درخواست برای تعیین یک دادستان ویژه از قبل قابل پیش‌بینی است و ممکن است اکنون بهترین راه برای حفظ پرونده جین دو و اعتماد به نظام عدالت کیفری باشد. او باید دیگر اظهارنظرهای عمومی را محدود کند.
برای وکیل جین دو، در ابتدا تصور می‌کردم مسیر ارتباطی او بسیار روشن است. او به هدف خود رسیده است؛ دانشگاه کرنل تحت فشار قرار گرفته و احتمال دستیابی به یک توافق مالی قابل توجه و تغییرات گسترده سیاستی افزایش یافته است.
اگر این پرونده صرفاً یک پرونده کیفری بود، به‌شدت توصیه می‌کردم جین دو تا پایان رسیدگی، مقابل رسانه‌ها قرار نگیرد؛ زیرا پرونده‌های تعرض جنسی ممکن است زمانی آسیب ببینند که جزئیات مطرح‌شده در مصاحبه‌های رسانه‌ای با گفته‌های قربانی به محققان تفاوت داشته باشد. در چنین شرایطی، وکلای مدافع ممکن است به‌طور ناعادلانه اعتبار قربانی را زیر سؤال ببرند.
اما نظر خود را تغییر داده‌ام.
با توجه به احتمال کمتر محکومیت کیفری و احتمال بالای توافق، این داستان جین دو است که اگر و هر زمان بخواهد، خودش آن را روایت کند.
در تجربه من، دانشگاه‌هایی که از آزادی بیان دفاع می‌کنند، گاهی با استفاده از توافق‌نامه‌های عدم افشا، دانشجویان، استادان و کارکنان را ساکت می‌کنند.
کرنل احتمالاً در برابر توافق مالی، درخواست امضای توافق‌نامه عدم افشا خواهد کرد؛ اقدامی که می‌تواند صدای زنی را خاموش کند که استقلال و اختیار او پیش‌تر آسیب دیده است.
و برای جین دو:
ما صدای تو را می‌شنویم، تو را می‌بینیم و این موضوع به این زودی از چرخه خبری خارج نخواهد شد.
منبع اصلی: PR Daily
منبع فارسی: شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا)
نویسنده: ارین کرامر
تاریخ انتشار: ۱ اکتبر ۲۰۲۶