مسئولیت روایت فراتر از انتشار خبر است و نیازمند مرجع مشخص و ساختارمند است. بدون این مسئولیت، پیامها پراکنده میشوند، شایعه جایگزین حقیقت میشود و اعتماد مخاطب کاهش مییابد.
روابط عمومی باید روایت یکدست و قابل اعتماد سازمان را مدیریت کند تا اطلاعات دقیق به مخاطب برسد.
شبکه اطلاعرسانی روابطعمومی ایران (شارا) || در بسیاری از موقعیتهای ارتباطی، مشکل اصلی نه کمبود خبر است و نه تأخیر در اطلاعرسانی. مشکل اصلی این است که هیچکس بهروشنی مسئول روایت نیست. وقتی روایت معلق بماند، دیگران آن را بهدلخواه خود تکمیل میکنند و تصویر نهایی در ذهن مخاطب، متناقض و پراکنده میشود.
ادبیات ارتباطات بیان میکند روایت رسمی زمانی اثرگذار و معتبر است که از یک مرجع مشخص و قابل شناسایی صادر شود؛ مرجعی که مخاطب بداند صدای سازمان را منعکس میکند. وقتی این مرجع نامعلوم باشد، روابط عمومی از جایگاه راوی قابل اعتماد به نقش جمعکننده حواشی تنزل مییابد.
در چنین شرایطی، هر واحد سازمانی، هر مدیر یا حتی هر کانال غیررسمی، بخشهایی از روایت را ارائه میکنند. نتیجه، انباشت پیامهای متناقض است که ممکن است نیت منفی پشت آنها نباشد، اما به دلیل عدم هماهنگی، تصویر روشنی در ذهن مخاطب شکل نمیگیرد. پژوهشها نشان دادهاند که ناهماهنگی پیام، حتی بیش از سکوت، میتواند اعتماد عمومی را فرسایش دهد.
مسئولیت روایت فراتر از نوشتن یک خبر یا انتشار یک اطلاعیه است. این مسئولیت پاسخ به یک پرسش ساده اما بنیادی است: وقتی مسئلهای رخ میدهد، مردم باید صدای چه کسی را بشنوند؟
روابط عمومی زمانی میتواند نقش راهبردی خود را ایفا کند که این مسئولیت را بپذیرد و برای آن ساختار مشخص تعریف کند؛ ساختاری که در آن روایت زودتر از شایعه شکل گیرد، لحن یکدست باشد و مخاطب احساس کند با یک صدای مسئول و متمرکز در حال گفتوگوست، نه با چند صدای پراکنده و نامنسجم.
بازتعریف مسئولیت روایت، همان حلقه گمشده میان اطلاعرسانی، اعتماد و رفتار ارتباطی است. بدون این حلقه، حتی دقیقترین پیامها نیز نمیتوانند به مقصد برسند و اعتماد مخاطب به خطر میافتد.
در ادامه با #شارا همراه باشید:
با کلیک روی لینک زیر به کانال تلگرام ما بپیوندید:
انتهای پیام/