انتقاد از تبلیغات سیاسی دولت ترامپ با بودجه عمومی؛ جدال بر سر قانون و آزادی مطبوعات
کریس تروآکس، نویسنده و وکیل تجدیدنظرخواهی، در یادداشتی انتقادی در نشریه هیل، استفاده دولت دونالد ترامپ از بودجه عمومی برای پخش تبلیغاتی با محتوای سیاسی را از منظر قوانین فدرال و آزادی مطبوعات بررسی می‌کند. او همچنین محدودیت‌های اعمال‌شده علیه برخی رسانه‌های منتقد را بخشی از مناقشه گسترده‌تر درباره رابطه دولت با رسانه‌ها می‌داند. نویسنده با استناد به قوانین مربوط به هزینه‌کرد منابع عمومی، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا تبلیغات مورد بحث در چارچوب اعلامیه‌های خدمات عمومی قرار می‌گیرند یا ماهیتی تبلیغاتی و حزبی دارند.

کریس تروآکس، نویسنده و وکیل تجدیدنظرخواهی، در یادداشتی منتشرشده در نشریه هیل در ۲ اکتبر ۲۰۲۶، استفاده دولت دونالد ترامپ از بودجه عمومی برای پخش تبلیغات سیاسی را از منظر قوانین فدرال و آزادی مطبوعات بررسی می‌کند.

بر اساس این یادداشت، هزینه تبلیغات مورد بحث تا زمان انتشار گزارش به ۲.۵ میلیون دلار رسیده بود و برنامه‌ای برای اختصاص دست‌کم ۲۰ میلیون دلار به آن‌ها مطرح شده بود. دولت ترامپ این پیام‌ها را اعلامیه‌های خدمات عمومی معرفی کرده است؛ در مقابل، نویسنده معتقد است محتوای آن‌ها ماهیتی سیاسی و تبلیغاتی دارد.

مقاله همچنین به اختلاف دولت با برخی رسانه‌ها درباره دسترسی به کاخ سفید می‌پردازد و بر اهمیت استقلال رسانه‌ها در نقد قدرت سیاسی تأکید می‌کند.

محور اصلی گزارش: اختلاف بر سر استفاده از منابع عمومی، حدود قانونی تبلیغات دولتی و مرز میان منافع شخصی رئیس‌جمهور و مسئولیت‌های نهاد ریاست‌جمهوری است. ارزیابی‌های حقوقی و سیاسی مطرح‌شده، دیدگاه نویسنده مقاله هستند.


شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی‌ ایران (شارا) – رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در هفته‌های اخیر، به گفته کریس تروآکس، وارد مرحله تازه‌ای از برخورد با قوانین و رسانه‌های منتقد شده است. نویسنده معتقد است استفاده دولت از بودجه عمومی برای پخش تبلیغاتی که ماهیت سیاسی و تبلیغاتی دارند، نمونه‌ای روشن از این رویکرد است.

ماجرا از تصمیم ترامپ برای کنار گذاشتن شبکه‌های سی‌ان‌ان، ام‌اس‌ناو و پولیتیکو از محوطه کاخ سفید آغاز شد. ترامپ توضیح داده بود که این رسانه‌ها را به دلیل انتشار اخبار منفی درباره او و جمهوری‌خواهان کنار گذاشته است. او همچنین گفته بود که وجود رسانه‌هایی که عمداً اخبار منفی منتشر می‌کنند، برای کشور «بیمارگونه» است.

تروآکس می‌نویسد حتی بدون داشتن مدرک حقوق نیز می‌توان فهمید که دولت نباید افراد یا رسانه‌ها را به دلیل انتشار مطالب ناخوشایند درباره رئیس‌جمهور یا حزب او مجازات کند.

این نویسنده یادآوری می‌کند که تلاش ترامپ برای محدود کردن رسانه‌های منتقد موضوع تازه‌ای نیست. آسوشیتدپرس نیز که حاضر نشده بود دستور دولت برای تغییر شیوه نگارش نام «خلیج آمریکا» را بپذیرد، همچنان درگیر یک مناقشه حقوقی با دولت بر سر محدودیت دسترسی خود به رویدادهای کاخ سفید است.

در مورد سی‌ان‌ان، ام‌اس‌ناو و پولیتیکو نیز یک دادگاه به‌سرعت دستور داد دسترسی خبرنگاران این رسانه‌ها به کاخ سفید بازگردانده شود. با این حال، به نوشته تروآکس، محدودیت‌های دولت علیه سی‌ان‌ان ادامه یافته و این شبکه اکنون حتی در سفرهای رئیس‌جمهور نیز با محدودیت‌هایی برای پوشش خبری او مواجه است.

تبلیغات با بودجه عمومی

به نوشته تروآکس، دولت ترامپ این هفته پخش تبلیغات سیاسی با بودجه مالیات‌دهندگان را آغاز کرده است؛ تبلیغاتی که روی آن عبارت «با پرداخت هزینه از سوی دولت ایالات متحده» درج شده است.

در نخستین تبلیغ، ابتدا مارکسیست‌ها، کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها مورد حمله قرار می‌گیرند و صدای ترامپ روی تصاویر شنیده می‌شود. در ادامه، دستاوردهایی که ترامپ مدعی تحقق آنهاست فهرست می‌شود و گوینده او را «سخت‌کوش‌ترین و مقاوم‌ترین فردی» توصیف می‌کند که برای کشوری که دوست دارد، مبارزه می‌کند.

تروآکس تأکید می‌کند که این تبلیغ در واقع همان تبلیغی است که ترامپ در ژانویه ۲۰۲۴ نیز منتشر کرده بود.

به اعتقاد نویسنده، مسئله اصلی این است که دولت نمی‌تواند از پول عمومی برای پخش تبلیغات انتخاباتی جمهوری‌خواهان استفاده کند. او به قوانین فدرال، از جمله قانون تخصیص بودجه تلفیقی، استناد می‌کند که استفاده از منابع دولتی برای اهداف تبلیغاتی یا پروپاگاندایی در داخل آمریکا را، مگر با تأیید کنگره، ممنوع می‌کند.

بر اساس تفسیری که تروآکس به آن استناد می‌کند، «تبلیغات» می‌تواند شامل ارتباطات کاملاً حزبی و همچنین تلاش برای بزرگ‌نمایی شخصی باشد.

او معتقد است نخستین تبلیغ دقیقاً در همین چارچوب قرار می‌گیرد. درباره تبلیغ دوم نیز می‌گوید این ویدئو در عمل یک تبلیغ انتخاباتی است؛ زیرا ترامپ در آن از آمریکایی‌ها می‌خواهد به مبارزه او بپیوندند، طبقه سیاسی مورد نفرت خود را کنار بزنند و با آنچه «رسانه‌های جعلی» می‌خواند، مقابله کنند.

۲.۵ میلیون دلار هزینه شده؛ برنامه حداقل ۲۰ میلیون دلاری

بر اساس گزارش‌هایی که نویسنده به آنها استناد کرده است، ترامپ تاکنون ۲.۵ میلیون دلار از منابع مالیات‌دهندگان را برای پخش این تبلیغات هزینه کرده و قصد دارد در نهایت دست‌کم ۲۰ میلیون دلار برای آنها هزینه کند.

دولت ترامپ در دفاع از این اقدام می‌گوید این تبلیغات صرفاً «اعلامیه‌های خدمات عمومی» هستند؛ پیام‌هایی که به گفته کاخ سفید، میهن‌پرستانه‌اند، به‌روشنی منبع مالی آنها اعلام شده و هدفشان کشور است، نه یک نام در برگه رأی.

تروآکس این استدلال را نمی‌پذیرد و معتقد است اگر ترامپ واقعاً چنین برداشتی داشته باشد، موضوع از نظر او نگران‌کننده‌تر است؛ زیرا به این معناست که رئیس‌جمهور، انتقاد رسانه‌ها از خود را نوعی رفتار غیرمیهن‌پرستانه تلقی می‌کند.

مرز میان رئیس‌جمهور و دولت

نویسنده در پایان، موضوع را فراتر از تبلیغات دولتی می‌برد و آن را به رابطه رئیس‌جمهور با رسانه‌ها و مفهوم آزادی مطبوعات پیوند می‌دهد.

به اعتقاد او، یکی از ویژگی‌های اساسی جامعه آمریکا وجود رسانه‌هایی است که بتوانند دولت را آزادانه و حتی شدیداً نقد کنند. از نگاه تروآکس، رئیس‌جمهور نباید میان شخص خود و کشور تفاوتی قائل نشود.

کریس تروآکس در پایان می‌نویسد که تشخیص تفاوت میان دونالد ترامپ و آمریکا دشوار نیست و «هیچ چیز به اندازه وجود رسانه‌ای قدرتمند که دولت را نقد کند، آمریکایی نیست».

درباره نویسنده: کریس تروآکس وکیل تجدیدنظرخواهی است و در سال ۲۰۰۸ ریاست بخش جنوب کالیفرنیا در کارزار انتخاباتی مقدماتی جان مک‌کین را بر عهده داشت.

 


منبع انگلیسی: The Hill
نویسنده: Chris Truax
تاریخ انتشار: ۲ اکتبر ۲۰۲۶
منبع فارسی: شارا – شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران