آینده روابط عمومی در عصر هوش مصنوعی، حذف رابطه انسانی نیست؛ بلکه استفاده هوشمندانه از فناوری برای تقویت ارتباطات انسانی است.
هوش مصنوعی می‌تواند در پژوهش، جمع‌آوری اطلاعات، تحلیل داده‌ها و افزایش سرعت فعالیت کارشناسان روابط‌عمومی نقش مهمی داشته باشد، اما ایجاد اعتماد با خبرنگاران، شناخت دقیق مشتریان، درک نیازهای رسانه‌ای و رساندن داستان درست به فرد درست همچنان به رابطه انسانی وابسته است. ارسال انبوه پیام، حتی اگر با کمک فناوری انجام شود، الزاماً به معنای ارتباط مؤثر نیست.
روابط‌عمومی حرفه‌ای بر شناخت، اعتبار، اعتماد و ارتباط مستمر استوار است و فناوری زمانی ارزشمند خواهد بود که این روابط را تقویت کند، نه اینکه جایگزین آنها شود.
شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران (شارا) || هوش مصنوعی تقریباً به بخشی جدایی‌ناپذیر از همه صنایع تبدیل شده و روابط‌عمومی نیز از این تغییر در امان نمانده است. اما انتشار گزارشی درباره استفاده یک شرکت روابط‌عمومی از شخصیت‌های جعلی و تولیدشده با هوش مصنوعی، پرسش مهمی را پیش روی این صنعت قرار می‌دهد: مرز استفاده درست از هوش مصنوعی در روابط‌عمومی کجاست و از چه نقطه‌ای فناوری می‌تواند جایگزین رابطه انسانی شود؟
در هسته اصلی روابط‌عمومی، چیزی جز «رابطه» قرار ندارد. کارشناس روابط‌عمومی باید مشتریان خود را بشناسد، با فعالیت و حوزه تخصصی آنها آشنا شود و خبرنگار مناسب را برای روایت داستان آنها پیدا کند. در سوی دیگر، ایجاد و حفظ ارتباط با خبرنگاران نیز بخش مهمی از این حرفه است؛ ارتباطی که به شناخت نیازهای واقعی آنها و درک این موضوع منجر می‌شود که چه نوع اطلاعات و خبری برایشان ارزشمند است.
هر فردی که در حوزه روابط‌عمومی فعالیت کرده باشد، احتمالاً با پاسخ ناخوشایند «نام من را از فهرست خود حذف کنید» روبه‌رو شده است. چنین پاسخی معمولاً نشانه خوبی است که پیام ارسالی از ابتدا برای آن خبرنگار مناسب نبوده است.
ارسال گسترده پیام ممکن است تعداد بیشتری از صندوق‌های دریافت را هدف قرار دهد، اما الزاماً به معنای اثربخشی بیشتر نیست. هدف روابط‌عمومی این نیست که یک پیام را به بیشترین تعداد افراد برساند؛ هدف این است که داستان درست را به فرد درست برساند.
به همین دلیل، ایجاد رابطه با خبرنگاران در طول زمان اهمیت زیادی دارد. وقتی یک خبرنگار نام کارشناس روابط‌عمومی را می‌شناسد، می‌داند که پشت آن پیام یک انسان واقعی قرار دارد؛ انسانی که حوزه کاری او را می‌شناسد، می‌تواند به پرسش‌ها پاسخ دهد، اطلاعات بیشتری در اختیارش بگذارد یا او را به منبعی قابل اعتماد متصل کند.
این شناخت می‌تواند مدت‌ها پیش از آنکه یک گزارش یا خبر شکل بگیرد، اعتبار ایجاد کند.
همین موضوع درباره مشتریان نیز صادق است. هرچه کارشناس روابط‌عمومی صدای مشتری، اهداف، تخصص و نیازهای او را بهتر بشناسد، می‌تواند نماینده بهتری برای او باشد و فرصت‌هایی را تشخیص دهد که واقعاً با فعالیت و اهداف آن مجموعه ارتباط دارند.
هوش مصنوعی می‌تواند به‌مرور جایگاه خود را در روابط‌عمومی پیدا کند. برای نمونه، این فناوری می‌تواند برخی وظایف مانند پژوهش و جمع‌آوری اطلاعات را سریع‌تر انجام دهد و به کارشناسان روابط‌عمومی کمک کند کارهای خود را با بهره‌وری بیشتری پیش ببرند.
اما وقتی صحبت از رابطه‌هایی می‌شود که در مرکز فعالیت روابط‌عمومی قرار دارند، به اعتقاد نویسنده، هنوز هیچ جایگزینی برای یک انسان واقعی وجود ندارد.
روابط‌عمومی، پیش از آنکه درباره فناوری باشد، درباره انسان‌ها و رابطه میان آنهاست.
در واقع، شاید پاسخ اصلی در خود نام این حرفه نهفته باشد: روابط‌عمومی یعنی «روابط» با «عموم»؛ و رابطه واقعی چیزی نیست که بتوان آن را صرفاً با تولید یک شخصیت مصنوعی یا ارسال انبوه پیام شبیه‌سازی کرد.
نکات کلیدی
- رابطه انسانی همچنان قلب روابط‌عمومی است و فناوری نمی‌تواند به‌سادگی جای اعتماد و شناخت متقابل را بگیرد.
- ارسال انبوه پیام، ارتباط مؤثر نیست؛ روابط‌عمومی موفق، داستان درست را به خبرنگار درست می‌رساند.
- هوش مصنوعی باید در خدمت روابط باشد؛ استفاده از فناوری برای پژوهش و افزایش بهره‌وری مفید است، اما جایگزین انسان واقعی نمی‌شود.
پیام مهم
روابط‌عمومی موفق، فناوری را برای تقویت رابطه به کار می‌گیرد، نه برای حذف انسان از رابطه.
نویسنده: اسکایلر دیویس، متخصص روابط‌عمومی در شرکت پرس کیچن
تاریخ انتشار: ۳ اکتبر ۲۰۲۶
منبع انگلیسی: ال‌بی‌بی ـ کتاب سیاه کوچک
منبع فارسی: شارا – شبکه اطلاع‌رسانی روابط‌عمومی ایران