شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : پهپاد
یکشنبه، 16 دی 1397 - 21:30 کد خبر:36430
پرندهٔ هدايت‌پذير از دور يا به‌اختصار: پَهپاد كه به آن هواپيماي بدون سرنشين نيز مي‌گويند، نوعي هواگردهدايت‌پذير از راه دور بي خلبان است.

شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران (شارا)-|| پرندهٔ هدايت‌پذير از دور يا به‌اختصار: پَهپاد كه به آن هواپيماي بدون سرنشين نيز مي‌گويند، نوعي هواگردهدايت‌پذير از راه دور بي خلبان است.

بيشترين سرمايه‌گذاري در جهان در زمينهٔ ساخت و تجهيز پهپادها را وزارت دفاع ايالات متحده آمريكا انجام داده‌است؛ به‌طوري‌كه بين سال‌هاي ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ حدود سه ميليارد دلار هزينه براي طراحي و ساخت و تجهيز پهپادها هزينه كرده‌است. حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باعث شد تا دولت آمريكا بودجهٔ بيشتري را به طراحي و ساخت و تجهيز پهپادها اختصاص دهد. بر اساس آخرين برآوردها ارزش اين صنعت در سال ۲۰۲۰، بالغ بر ۱۲۷ ميليارد دلار خواهد شد.

تاريخچه
در سال ۱۸۴۹ اتريش، بالن پر از بمب بدون سرنشيني را براي حمله به ونيز فرستاد. نوآوري پهپاد در سال ۱۹۰۰ آغاز شد و در اصل براي آموزش پرسنل نظامي متمركز شده بود.

توسعه پهپاد در طي جنگ جهاني اول تا هنگامي كه شركت هواپيمايي ديتون-رايت يك اژدر هوايي بدون سرنشين كه در يك زمان از پيش تعيين شده منفجر شد، ادامه يافت.

در سال ۱۹۵۹، نيروي هوايي ايالات متحده، در مورد از دست دادن خلبانان در خاك دشمن نگران شد، بنابراين شروع به برنامه‌ريزي براي استفاده از هواپيماهاي بدون سرنشين كرد. اوت ۱۹۶۴ درگيري در خليج تونكين بين واحدهاي نيروي دريايي ايالات متحده و نيروي دريايي ويتنام شمالي، آغازگر اعزام پهپادهاي طبقه‌بندي شدهٔ آمريكايي (رايان مدل ۱۴۷، رايان AQM-91 فايرفلاي، لاكهيد دي-۲۱) به جنگ ويتنام شد.  زماني كه دولت چين  تصويري از پهپادهاي ايالات متحده از طريق شبكه جهاني تصوير، نشان داد.

جنگ فرسايشي (۱۹۶۷–۱۹۷۰) برجسته‌ترين نبردي است كه معرفي پهپادهايي با دوربين‌هاي شناسايي در مبارزه در خاورميانه است.

منظور از محموله‌هاي پهپاد در واقع قطعه اضافي است كه همراه پرنده براي انجام مأموريت‌هاي ويژه فرستاده مي‌شود؛ كه در پهپادهاي شناسايي دوربين فيلم‌برداري و عكس برداري در پهپادهاي هدف فلر و رفلكتور و در پهپادهاي تهاجمي و انتحاري مهمات مي‌باشد.


پهپاد در ايران
تاريخچه ساخت پهپاد در ايران به پيش از انقلاب ۱۳۵۷ بازمي‌گردد. در آن زمان برنامه‌اي ده ساله براي توليد پهپاد هدف و شناسايي در داخل كشور در نظر گرفته شده و قرار بود صنايع پهپادسازي ايران در سال ۱۳۶۰ شروع به كار كند. پس از انقلاب اين طرح دچار وقفه شد، اما در نهايت منجر به تأسيس صنايع هوايي قدس در سال ۱۳۶۴ شد كه مهمترين محصولش پهپاد مهاجر يك در زمان جنگ ايران و عراق بود. صنايع هوايي قدس در اوايل دهه ۱۳۸۰ اقدام به طراحي و ساخت پهپادهاي مهاجر ۴ و ابابيل ۳ كرد كه بدل به موفق‌ترين پهپادهاي شناسايي ايران شد. اين پهپادها بطور گسترده در تمامي يگان‌هاي نيروهاي مسلح ايران از ارتش تا سپاه به خدمت گرفته شد و حتي تعدادي هم به كشورهاي آمريكاي لاتين و آفريقا صادر شد.

بجز صنايع هوايي قدس، مركز تحقيقات صنايع هوايي شاهد هم در توسعه و ساخت پهپاد يا پرنده‌هاي بدون‌سرنشين فعال بود و اين دو به همراه صنايع هواپيماسازي ايران يك پهپاد با دم وي (V) شكل و طراحي آيروديناميكي مدرن توليد كردند كه هسا ۱۰۰ نام گرفت. نمونه توسعه يافته هسا ۱۰۰ شاهد ۱۲۳ ناميده شد كه نخستين پرواز آن در سال ۱۳۸۴ در شاهين شهر اصفهان انجام و توليد انبوه آن در سال ۱۳۸۸ آغاز شد. شاهد ۱۲۳ تبديل به بستري شد براي طراحي و توسعه شاهد ۱۲۹. نخستين پيش نمونه شاهد ۱۲۹ در اسفند ماه سال ۱۳۹۰ در فرودگاه بدر اصفهان به پرواز درآمد. پيش نمونه بعدي كه برخلاف نمونه نخست مجهز به ارابه فرود جمع شونده بود در خرداد سال ۱۳۹۱ به پرواز درآمد.

پس از رونمايي شاهد ۱۲۹ در مهر سال ۱۳۹۲ ابتدا سالي چهار فروند از اين پهباد توليد شد بنابراين بين سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴، هشت فروند شاهد ۱۲۹ تحويل گرديد. برخلاف برنامه‌ريزي اوليه، هرگز امكان استفاده موشك هوا به سطح سديد ۳۶۱ يا فتح ۳۶۲ براي شاهد ۱۲۹ فراهم نشد، علت ناكامي در طراحي و ساخت يك لانچر مناسب براي حمل اين موشك‌ها در زير بال‌هاي شاهد بود و همچنين ناتواني در حل مشكلات هدف‌گيري و هدايت موشك.

در عوض متخصصان صنايع هوايي شاهد اقدام به طراحي و ساخت نمونه‌اي از موشك سديد ۳۶۱ نمودند كه همانند بمب هوشمند هدايت تلويزيوني، مي‌توان آن را بر ضد اهداف زميني متحرك و غير متحرك به كار گرفت. اين بمب هوشمند فاقد راكت موتور، سديد ۳۴۱ نام گرفت. وقتي باله‌هاي پايداركننده در طرفين آن نصب شد، سديد ۳۴۵ نام گرفت و تبديل به سلاح اصلي شاهد ۱۲۹ شد.

در ايران در بيشتر وبسايت‌ها و در عموم مردم از كلمه (پهباد) به جاي (پهپاد) استفاده مي‌شود