شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : نگاهي علمي به كم شدن عاطفهِ قدرتمندان
شنبه، 30 بهمن 1400 - 18:32 کد خبر:27814
همه ما در زندگي شاهد بوده ايم به محض اينكه يك نفر، ذره ايي بر قدرتش اضافه شود يا حتي به شهرت كوچكي دست يابد بلافاصله تغيير اساسي در رفتارش بروز پيدا خواهد كرد. سئوال طبيعي اين است كه چرا؟



شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران (شارا)- همه ما در زندگي شاهد بوده ايم به محض اينكه يك نفر، ذره ايي بر قدرتش اضافه شود يا حتي به شهرت كوچكي دست يابد بلافاصله تغيير اساسي در رفتارش بروز پيدا خواهد كرد. سئوال طبيعي اين است كه چرا؟


جواب عمومي شايد اين باشد كه آدم هاي مهم معمولا سرشان شلوغ است و وقت كافي براي توجه و دقت نسبت به زيردستان ندارند. اما گروه متخصصين عصب شناس در دانشگاه Wilford Laurier كانادا تلاش كردند به كمك يك تحقيق علمي، توضيح جديدي براي اين تغيير در رفتار انساني ارائه دهند.


محققين فوق معتقدند قدرت به طور اساسي فعاليت هاي مغز را تغيير خواهد داد. تيم تحقيقاتي، شركت كنندگان در سنجش علمي خود را به دو گروه قدرتمند و ضعيف تقسيم كرده است. آنها از گروه شركت كننده اول مي خواهند كه فكر كنند آدم هاي قدرتمندي هستند و يادداشتي بنويسند از دستوراتي كه داده اند و از گروه ضعيف و زيردست، درخواست كردند كه تجسم كنند آدم هاي معمولي هستند و از آنها هم مي خواهند در باره وابستگي و اطاعت شان نسبت به افراد قدرتمند چند جمله بنويسند.


در پايان از همه خواسته شده است كه يك فيلم ويدئوي ساده را ببينند كه در آن يك مرد ناشناس مشغول تكرار مداوم يك عمل معمولي مثل فشردن يك توپ پلاستيكي سفت است. نكته مهم در اين مرحله اين است كه تيم متخصص در همان حين كه گروه شركت كننده مشغول تماشاي مرد ناشناس هستند فعاليت هاي بخشي از مغز انها به نام Mirror System را ثبت مي كردند.


توجه اصلي محققين معطوف  Mirror System است چون اين نقطه از مغز مركز تجمع ياخته هاي عصبي است. عصب هايي كه هم با ديدن اعمالي نظير فشردن توپ پلاستيكي توسط ديگران و ياداوري عمل فوق كه خودمان انجام داده ايم تحريك مي شوند. اين بخش از مغز از طريق «سيستم آينه» به انسان فرصت مي دهد كه با ديدن يك عمل نظير فشردن توپ پلاستيكي يا برداشتن يك فنجان قهوه و اعمالي نظير آن، به درون ذهن و شخصيت فردي كه ناظرشان هستيم برود و با آن شخص به دليل مشترك بودن در يك تجربه به نوعي همذات پنداري كند.


مسئله اصلي در « سيستم آينه» اين است كه به محظ اينكه يك نفر دستشش به سمت فنجان قهوه مي رود ما مي توانيم پيوندي بين عمل فرد مقابل و تجسمي كه ما از برداشتن فنجان قهوه و خوردنش داريم ايجاد كنيم. چون اعمال بشر در لايه هاي دروني تر به نيات و رفنارهاي بسيار خصوصي تر بشر مربوط است ما ناخواسته با ديدن اعمال فوق و به كمك بخش « سيستم آينه»  مغز مان، مي توانيم به لحاظ حسي و عاطفي با فرد مقابل رابطه ايجاد كنيم.


به عبارتي ديگر، اعمال ما معمولا با افكار و باورهاي ما رابطه دارند و تجسم يك رفتار به صورت مشترك در ما و در فرد ديگر مي تواند منجر به توجه به همديگر هم بشود. به عبارتي چون عصب هاي ما در بخش « سيستم آينه» در برخورد با اعمالي نظير قهوه خوردن يا بادبادك هوا كردن، لگد زدن به توپ و يا شانه كردن فرد ديگر، فعال مي شود نوعي توجه نيز به فردي كه آن عمل را انجام مي دهد ايجاد مي شود.


محققين در آزمايش خود و تقسيم بندي شركت كنندگان در تحقيق به قدرتمندان و زيردستان پي برده اند كه حركات عصب ها در «سيستم آينه» گروه ضعيف ها در حين ديدن ويدئوي فشردن توپ پلاستيكي توسط شخص ناشناس فعال تر بوده است.به عبارتي آنها توانستند در رفتار و نيت مردي كه در ويدو عملي را انجام مي داد رخنه كنند و نسبت به او احساس توجه كنند. اما عصب ها و نرون هاي گروهي كه احساس قدرت به آنها تجويز شده بود توجهي به مرد ناشناس درون ويدئو نكرده اند و به هملان نسبت نيز عصب هاي بخش «سيستم آينه» مغزشان به انازه كافي تحريك نشده بود.


عصب شناسان دانشگاه ويلفورد لوريه به سرپرستي Sukhvinder Obhi ثابت كردند گروهي كه نقش قدرتمند را ايفا مي كرد نسبت به مرد ناشناس درون ويدئو كنجكاو نشدند و در دائره توجه شان نيز قرار نگرفت. گروه  قدرتمندي كه عملا سنگدل شدند.