شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : تقويم روز ارتباطات/ برنامه اي راديويي كه تاكنون نظير آن به وجود نيامده است
دوشنبه، 27 مرداد 1399 - 11:12 کد خبر:25401
در نيمه اَمُرداد 1341 (آگوست 1962) راديو ايران داراي يك برنامه روزانه با زمينه خبري به نام «درگوشه و كنار شهر» شد

 

4 Ways to Go Beyond the Press Release in a Post Panda World image panda bear 1113tm pic 106 300x199

پرويز ياحقي در 1341 هجري

 

شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران (شارا)- در نيمه اَمُرداد 1341 (آگوست 1962) راديو ايران داراي يك برنامه روزانه با زمينه خبري به نام «درگوشه و كنار شهر» شد كه بدون وقفه به مدت سه سال ادامه داشت و پخش آن از ساعت چهار و نيم بعد از ظهر آغاز مي شد.


    اين برنامه طبق بررسي هاي ماهانه وقت از شنوندگان راديو كه قاعدتا بايد در بايگاني صدا و سيما محفوظ مانده باشند، «صد در صد» شنونده و عمدتا «راضي» داشت. اين برنامه كه هنوز مشابه آن در همه جهان توليد نشده است توسط دو روزنامه نگار وقت؛ پرويز ياحقي [آهنگساز نامدار ايران كه اخيرا فوت شد و نام او در شناسنامه اش «صديقي پارسي» بود كه ترجيح داده بود پس از دايي هنرمندش به نام وي «ياحقي» خطاب شود] و نوشيروان كيهاني زاده مؤلف اين تاريخ آنلاين (در آن زمان، سردبير اخبار بين الملل خبرگزاري پارس و عضو تحريريه روزنامه اطلاعات) با تصويب طرح آن از سوي نصرت الله معينيان معاون نخست وزير وقت و مسئول انتشارات و راديو كشور (امروزه؛ وزارت ارشاد) پا به عرصه وجود گذارد و هر روز در ساعت 4 و نيم بعد از ظهر از راديو سراسري ايران كه در آن زمان مهمترين رسانه كشور و فراگيرتر از همه بود پخش مي شد. معينيان مي دانست اين برنامه ضعف هاي دولت را هم منعكس خواهد كرد؛ با وجود اين با پخش آن موافقت كرده بود.


     ياحقي و كيهاني زاده در ساعات فراغت خود در كلانتري هاي پليس، پاسگاههاي ژاندارمري، شعب دادسراي تهران، دادگاهها ، بيمارستانهاي سوانح تهران (در آن زمان: سينا، رازي، امير اعلم ـ اين بيمارستان در آن زمان ويزه درمان مجروحين ازسوختگي ها، لقمان الدوله ادهم ويزه درمان مسمومين و امدادي حكيم الملك واقع در خيابان مولوي شرقي و صحنه وقوع حوادث به جستجوي مطلب مي پرداختند و ياحقي با طرفين ماجرا مصاحبه مي كرد و هر مطلب با اندرز و ذكر ضوابط و قوانين مربوط و اشاره به مراحل دادرسي پايان مي يافت و به همان صورت براي پخش آماده مي شد و هر برنامه 30 دقيقه اي شامل سه تا چهار رويداد بود كه همان روز و يا شب پيش از آن اتفاق افتاده بودند. پيروزي اين برنامه عمدتا نتيجه علاقه مردم به شخص ياحقي و شهرت اجتماعي او بود كه حاضر مي شدند مصاحبه كنند و از اشتباهات خود پرده بردارند. صداي ياحقي بسيار جذاب، لحن او گيرا و اندرزهايش صميمانه بود كه بر دل مي نشست. اين برنامهِ عبرت آموز تنها به دليل افزايش اشتغال ياحقي در عالم موسيقي و به تدريج دست برداشتن از كار روزنامه نگاري، و پرداختن كيهاني زاده به تدريس تاريخ پايان يافت.

 

    در تهيه اين برنامه، بعدا بانو هما احسان، سياوش آذري، حسين توصيفيان، رضا ميرطاهري و براي مدتي كوتاه نيز هوشنگ پورنگ كمك كردند.
    

4 Ways to Go Beyond the Press Release in a Post Panda World image panda bear 1113tm pic 106 300x199

نوشيروان كيهاني زاده

 

موضوع مهم در اينجاست كه اين برنامه نيم ساعته براي سازمان راديو ايران در ماه تنها يكهزار و نهصد تومان (برابر دويست و 75 دلار آن روز و 878 هزار تومانِ سالِ 1394) هزينه داشت و اين دو براي تهيه آن از خودرو شخصي استفاده مي كردند زيرا كه سازمان راديو ايران در تهران تنها دو استيشن واگن در اختيار داشت و آن هم براي رسانيدن گويندگان اخبار به محل كار.


     از آن پس سازمان راديو ـ تلويزيون چند بار تلاش به تجديد حيات آن برنامه كرد ولي موفق نشد. ساير كشورها هم چنين تلاشي را به عمل آورده اند ولي موفقيت نداشته اند.

 

هم اكنون در آمريكا دو كانال تلويزيوني دو برنامه تحت عنوان «دادگاه» دارند ولي اين برنامه ها استوديويي هستند ـ نه تهيه و ضبط شده در صحنه و از واقعيت ها با همان افراد (اصحاب دعوا) و به كساني كه حاضر شوند بروند و حرفهايي را كه احتمالا در دهانشان مي گذارند مقابل دوربين و قاضي استوديويي (عامل ايفاي نقش) تكرار كنند دستمزد قابل ملاحظه پرداخت مي شود.

 

منبع: www.iranianshistoryonthisday.com