شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : خبرنگار زن افغان چگونه با وجود تهديدها و مخالفت خانواده به كار ادامه مي‌دهد؟
چهارشنبه، 2 مهر 1399 - 11:44 کد خبر:44647
ابراهيم‌خيل كه اكنون بيرون از افغانستان و هنوز هم در رشته‌ي دل‌خواهش كار مي‌كند مي‌گويد، در تمام مدت كار در افغانستان، از يك سو به عنوان يك خبرنگار متعهد و شيفته‌ي حرفه‌اش و از سويي به عنوان مادري نگران، همواره حسي آميخته از علاقه و ترس را تجربه كرده است.

شبكه اطلاع رساني روابط‌عمومي ايران (شارا)-|| شكيلا ابراهيم‌خيل خبرنگار زن افغان كه در جنگ به دنيا آمده و در دوره‌ي دود و آتش بزرگ شده و گواه روزهاي تلخ افغانستان نيز بوده و در ادامه جنگ همسرش را نيز از او گرفته شد، داستان زندگي خود را تعريف مي‌كند و مي‌گويد كه چگونه با وجود تهديدها و مخالفت خانواده‌اش همچنان به كار خبرنگاري ادامه مي‌دهد.

براساس مطلب شبكه جامعه مدني و حقوق بشر افغانستان كه روزنامه هشت صبح آن را نشر كرده، آمده است، شيكلا ابراهيم‌خيل مي‌گويد، از روزهايي كه مردم براي شنيدن خبرهاي مربوط به سرنوشت‌شان به دور يك راديو جمع مي‌شدند، آرزو مي‌كرد روزي يك خبرنگار باشد تا مردم را از حوادث جهان از آن‌چه بر افغانستان مي‌گذرد، با خبر كند.

در نخستين سال‌هاي جواني‌اش كه برابر با آخرين سال حكومت طالبان بوده، جنگ همسرش را از او مي‌گيرد و او كه با داشتن سه فرزند هنوز به آرزويش فكر مي‌كرده، پس از سقوط طالبان دوره‌ي مكتب را به پايان مي‌رساند و سپس در دانشكده‌ي خبرنگاري دانشگاه كابل درس مي‌خوانَد.

شكيلا ابراهيم‌خيل اضافه كرد، از سال‌هاي پس از طالبان تا كنون، سنتي و مردسالار بودن جامعه و ناامني، از عواملي‌اند كه زند‌گي و كار را براي خبرنگاران زن در افغانستان دشوار كرده است. او كه از سال 2006 تا چهارسال پيش، خبرنگار يكي از رسانه‌هاي تصويري افغانستان بود.

ابراهيم‌خيل علاوه كرد، از نخستين افرادي كه سر ناسازگاري با كار كردن او در تلويزيون داشته‌اند، خانواده‌ي همسرش بوده‌اند.


وي اظهار كرد: «زماني كه در تلويزيون كار مي‌كردم، در شروع كار با بعضي از اعضاي خانواده‌ي شوهرم مشكلات زيادي داشتم.

براي آنان كار كردن يك زن در تلويزيون قابل قبول نبود و به همين دليل چندين‌بار كودكانم را از پيش كودكستان بردند و هر بار با ميانجي‌گري پدرم و بزرگان قوم بازگرداندند. از ترس اين‌كه فرزندانم را از من بگيرند، نمي‌توانستم در صفحه‌ي تلويزيون ظاهر شوم.»

ابراهيم‌خيل كه اكنون بيرون از افغانستان و هنوز هم در رشته‌ي دل‌خواهش كار مي‌كند مي‌گويد، در تمام مدت كار در افغانستان، از يك سو به عنوان يك خبرنگار متعهد و شيفته‌ي حرفه‌اش و از سويي به عنوان مادري نگران، همواره حسي آميخته از علاقه و ترس را تجربه كرده است.

وي ادامه داد: «خبرنگاري هميشه هدف من بوده است، هميشه مي‌گفتم بايد كار كنم تا بتوانم صداي مردم باشم. يك‌بار وقتي گزارشي در مورد يك كارگر شهرداري كه شهيد شده بود تهيه كردم، ده‌ها تن به من زنگ زدند و خواستار كمك به خانواده‌ي او شدند. اين برايم حس خوبي داشت و نيرويم را بيش‌تر مي‌كرد، اما وقتي به خاطر نشر گزارش‌هاي فساد اداري از سوي مقامات تهديد مي‌شدم، مي‌ترسيدم اگر تهديدشان را عملي كنند، سرنوشت فرزندانم كه پدر هم ندارند بدون من چه خواهد شد.»

شكيلا ابراهيم‌خيل گفت، با وجود تهديدها و با اين‌كه خانواده‌اش بارها براي ترك وظيفه بر او فشار آورده‌اند، هرگز به كار نكردن فكر نكرده و فشار رواني رويدادهاي غم‌انگيز خشونت‌هاي خانواده‌گي، انتحار و انفجار، هيچ‌گاه باعث نشده است عقب‌نشيني كند. تا اين‌كه يك روز خبر يك انفجار، او را متفاوت‌تر از ديگر خبرهاي بد متاثر مي‌كند؛ خبر حمله‌ي طالبان بر همكارانش.

اين خبرنگار ادامه داد: «شهادت همكارانم تاثير بدي بر من گذاشت؛ چون ما مثل يك خانواده در كنار هم كار مي‌كرديم. هنوز هم با يادآوري آن رويداد، بغض گلويم را مي‌فشارد.»

ابراهيم‌خيل مي‌گويد، به دنبال حمله‌ي طالبان به همكارانش، شايعه‌اي مبني بر كشته‌شدن او نيز در شبكه‌هاي اجتماعي نشر شد كه او را بيش از پيش نگران آينده‌ي فرزندانش كرده است.

وي اضافه كرد: «به خاطر كودكانم نگران بودم، روحيه‌ام هم بسيار ضعيف شده بود. زماني كه به كنفرانس‌هاي خبري و برنامه‌هاي ديگر مي‌رفتم، همكاران ديگر رسانه‌ها از من فلم و عكس مي‌گرفتند و فكر مي‌كردند اين بار شايد من مورد هدف قرار بگيرم.»

به گفته وي، با افزايش تهديدها سرانجام تصميم مي‌گيرد از افغانستان خارج شود، «بسيار برايم سخت بود و حتا در بين راه چندين‌بار مي‌خواستم برگردم. در شرايطي بودم كه نه مي‌توانستم بازگردم و نه مي‌خواستم راه باقي‌مانده را پيش بگيرم.»

شكيلا ابراهيم‌خيل يادآوري كرد، به عنوان كسي كه در جنگ متولد و بزرگ شده و در نهايت به دليل ناامني، مجبور به ترك پدر و مادر و خانواده‌اش شده است، آرزو دارد هرچه زودتر صلح برقرار شود، اما در عين حال نگراني‌هايي در رابطه با نتايج گفت‌وگوهاي صلح دارد.

وي علاوه كرد: «ما صلح مي‌خواهيم، اما با حفظ ارزش‌ها و حقوق انساني. نگراني‌ام اين است كه ارزش‌هايي كه مردم به خاطر آن سال‌ها مبارزه كرده‌اند، به معامله گرفته شود و طالبان با حضور در حكومت، آزادي‌هاي مردم را سلب كنند.»

به گفته وي، بزرگ‌ترين قرباني سياست طالبان زنان هستند، اما او به اين باور است كه تلاش جامعه‌ي جهاني همين اكنون متمركز به پايان جنگ در افغانستان است و به همين دليل، حفظ حقوق زنان و دست‌آوردهاي مردم از اولويت‌هاي آنان نيست كه اين، به يك نگراني بزرگ زنان بدل شده است.

شايان ذكر است كه در اين روزها روند مذاكرات صلح ميان دولت افغانستان و طالبان در دوحه قطر ادامه داد و زنان افغان از جمله شكيلا ابراهيم‌خيل نگران حقوق اساسي و آينده خود هستند و از حكومت افغانستان مي‌خواهند كه در جريان مذاكرات، حقوق زنان و دست‌آوردهاي 19 سال گذشته را معامله نكند.