شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : مدرسه؛ مستعمره كنكور
دوشنبه، 14 آبان 1397 - 17:54 کد خبر:35459
سيستم كنكوري به جاي ايجاد خلاقيت، به پرورش رقابت و حسادت از طريق رتبه بندي عددي مي پردازد. براي كساني كه رتبه هاي پايين دارند ، نوعي حس حقارت و عقب ماندگي و براي افراد داراي رتبه بالا حس كاذب نخبگي و سپس نارضايتي و مهاجرت از كشور ايجاد كرده است؛ در حالي كه اگر نيك بنگريم، متوجه مي شويم كه نه گروه اول عقب مانده اند و نه گروه دوم نخبه اند.

شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران (شارا)- وزير محترم آموزش و پرورش آقاي سيد محمد بطحائي طي سفر به گلپايگان كه در روز پنجشنبه ۱۰ آبان ماه صورت گرفت ، با انتقاد از سيستم كنكور براي ورود دانش آموزان به دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي به اين نكته اشاره كردند كه : " بچه ها بايد در مدرسه زندگي كردن را تمرين كنند و اميدوارم روزي برسد كه رئيس آموزش و پرورش به جاي اين كه بگويد دانش آموزان در فلان سنجش رتبه برتر را كسب كردند، بگويد دانش آموزان گلپايگان در مهرباني كردن ، دستگيري از افتادگان و ... رتبه برتر را كسب كرده اند.

 

فرزندان ما بايد صداقت را تمرين كنند و آن كسي كه صادق تر است ، مدال تشويق بر گردن بيندازد. اگر امروز در آموزش و پرورش مي گوييم كنكور تيشه بر ريشه تربيت صحيح مي زند به دليل فضايي است كه ايجاد كرده و اجازه نمي دهد مدرسه و معلم به هدف هاي تربيتي هم ، توجه كنند. "


هر چند جامعه شناسان اعتقاد دارند كه انسان ها از طريق خانواده ، گروه هاي دوستان ، مدرسه و رسانه ها جامعه پذير مي شوند ، اما شواهد موجود نشانگر آن است كه در شرايط كنوني مدرسه ديگر جايي براي اجتماعي شدن فرزندان ما نيست ؛ زيرا نظام پيچيده آموزش هاي كنكور قدرت و فرصت جامعه پذيري را از آنان سلب كرده ؛ به گونه اي كه دكتر عباس كاظمي جامعه شناس و عضو هيات علمي پژوهشكده مطالعات فرهنگي و اجتماعي در مقاله اي كه در همين راستا نگاشته ، عنوان " مدرسه ، مستعمره كنكور " را به كار برده است.


نظام هاي كنكوري ابتدا مدارس و سپس دانشگاه ها و اينك تماميت زندگي مردم را تحت سلطه خود درآورده اند. در چنين وضعيتي نسلي پرورش مي يابد كه از آموزش بسياري از مسائل طبيعي و بديهي زندگي بازمانده و همه مهارت هايي كه مدرسه بايد به فرزندان ما ياد دهد ، از راه هاي ديگر كسب مي شوند. به همين دليل مدرسه از رسالت اصلي خود در جامعه فاصله گرفته است.

 

شادروان استاد پرويز شهرياري نيز كه از مفاخر علمي و دانشمند صاحب نام رياضيات در كشور ما به شمار مي رود ، در كنفرانس هاي متعدد علمي با ذكر دلايل متقن و منطقي بر ضرورت حذف كنكور تاكيد مي نمود؛ به گونه اي كه دغدغه و نگراني ايشان را اكثر دبيران مورد تاييد قرار مي دادند.


بديهي است تا زماني كه علم به رهايي بخشي بشر كمك مي كند ، سودمند است ؛ اما زماني كه جباريتي براي خود فراهم ساخته و آدم ها را ذيل آن جباريت سركوب مي كند و زندگي آنان را از محتوا تهي مي سازد ، بايد با آن مبارزه كرد.


سيستم كنكوري به جاي ايجاد خلاقيت، به پرورش رقابت و حسادت از طريق رتبه بندي عددي مي پردازد. براي كساني كه رتبه هاي پايين دارند ، نوعي حس حقارت و عقب ماندگي و براي افراد داراي رتبه بالا حس كاذب نخبگي و سپس نارضايتي و مهاجرت از كشور ايجاد كرده است؛ در حالي كه اگر نيك بنگريم، متوجه مي شويم كه نه گروه اول عقب مانده اند و نه گروه دوم نخبه اند.

 

 البته بيان اين مطلب بدين مفهوم نيست كه پذيرفته شدگان در آزمون هاي كنكور سراسري از شايستگي لازم برخوردار نبوده اند؛ اما با كمال تاسف مي توان ادعا كرد در حال حاضر بازار موسسات و مراكز آموزش تست زني در كنكور " صنعت فرهنگ " را كه به تعبير انديشمندان مكتب فرانكفورت موجب رونق شعور كاذب در جامعه و ايجاد روحيه منفعل و غير خودجوش در ميان مردم گرديده و در نهايت تاثيرات بي حس كننده و فرهنگ سكوت بر جاي مي گذارد، فراگير مي سازند.

 

 آدورنو، هوركهايمر، هربرت ماركوزه و ... كه از پيشگامان مكتب انتقادي فرانكفورت مي باشند، بر اين باورند كه صنايع فرهنگي انسان هاي آزاد و مختار را به توده هاي بي اختيار تبديل مي كنند؛ از اين رو مدارس بايد از نخبه سازي هاي موهوم و رقابت هاي بي معناي كنكوري دست كشيده و به تربيت اجتماعي دانش آموزان بپردازند تا زندگي و جامعه را تجربه كنند. در عين حال جا دارد كه كنشگران عرصه آموزش در جهت ارائه راهكارهاي جايگزين كنكور ، به گونه اي كه تضمين كننده شايسته سالاري و دانايي محوري باشند ، چاره جويي نمايند.


فراموش نكنيم كه بنا بر ديدگاه سازمان علمي ، آموزشي و فرهنگي ملل متحد (يونسكو) قرن ۲۱ ، عصر قدرت فرهنگ و اولويت آموزش است. جهان در حال تغييرات پر شتاب ما ، آموزش متحول مي خواهد و آموزش متحول ، بخشي از الزام هاي عصر اطلاعات و ارتباطات است.