شارا - شبكه اطلاع رساني روابط عمومي ايران : راديو اگر نبود ...؟!
یکشنبه، 8 اردیبهشت 1392 - 19:58 کد خبر:2998

 امروز يا كه ديروز، تولد يك قوطي پرسروصدا بود. يك قوطي كه روزگاري براي خيلي ها همه چيز بود. تخيل و معجزه چه بسا. و صدايش كه براي خيلي ها هنوز با خاطره هايي همراه است.

 

راديو در ايران ۷۲ ساله شد، با همه صداهايي كه از ميانه چرخاندن يك قرقره و چند سيم، خيال مان را پرواز مي داد. راديو هنوز هم پر راز و رمز است ولي حالا فقط يك قوطي نيست.

همان اول ها كه بچه بوديم، من و هم سن و سال هايم را مي گويم، راديو و صداهايي كه از آن بيرون مي ريخت، پر از رمز و راز بود. اينكه كسي كه آنجا نشسته و دارد حرف مي زند، چه قيافه اي دارد؟ همه اين حرف ها را كه مثل بلبل مي ريزد توي گوش مان، آيا از روي نوشته مي خواند؟ و دهها سئوال بيش از آنچه امروز درباره راديو و كاربردهايش داريم.

واقعا راديو معجزه بود. راديو كمك مي كرد تا خيال مان را تا كجاها پرواز بدهيم. راديو به ما كمك مي كرد شبيه سازي كنيم و جاهاي خالي را پر كنيم. نوشته هاي راديو محكم بود و حرف هاي زيادي براي گفتن داشت. صاحبان صداها و آنها كه براي مان مي نوشتند و دهها ساعت زندگي ات را پر مي كردند، فقط صدا نبودند، تاريخ هم بودند، جغرافيا هم بودند، قصه و لطيفه هم بودند. راديو و آنها كه كار مي كردند به اندازه قواره امكاناتشان ولي با تمام وجود، نيازهاي آن زمانت را پر مي كردند: غيرمستقيم آموزش مي دادند، دانستني هايت را اضافه مي كردند، روحت را جلا مي دادند با موسيقي و هزار و ده نكته و تكنيك و برنامه ديگر.

تلويزيون كه آمد اگرچه راديو قدري كنار كشيد ولي دوري و دلتنگي هايش خيلي زياد نبود. هم راديو دوباره خودش را پيدا كرد و هم شنونده هايش فهميدند تلويزيون همه خيال هايشان را پرواز نمي دهد. تصوير البته جذاب بود ولي تلويزيون گويي همه مردم عالم را لخت و بي نوا كرد. تلويزيون همه ما را گروگان گرفت، اصلا روياهايمان را برد، و هرچه خيال داشتيم  از ما گرفت. و تو هنوز هم تماشاچياني را مي بيني كه خيال هايشان را به تصوير مي فروشند.

راديو اگر نبود مطمئن هستم دنيا چيزي و چيزهايي كم داشت. راديو اگر نبود، ذهن خيلي از مردم همينجور صاف و دست نخورده باقي مي ماند.

 راديو بزرگترين كمك را به انسان كرد. راديو به ما كمك كرد تا به بي نهايت ها فكر كنيم. راديو داستان پردازي را به ما ياد داد. و ياد داد چطور در محدوديت ها و معذوريت ها، فكرمان را به طرف دنياهاي بي سقف و بي زمان و مكان پرتاب كنيم.